tis kalinixtas ta filia royla kontea«Της Καληνύχτας τα φιλιά της Λουίζας και του Γιώργου, της Αντιγόνης και του Ιεροκλή, του Σωτήρη και της Ελένης είναι τα φιλιά του έρωτα. Αυτού του έρωτα που μεταμορφώνει τους ήρωες του βιβλίου σε ικέτες μιας ευτυχίας που κάποιες στιγμές την αγγίζουν, για να την προσπεράσουν πάλι. Όμως, η κάθε στιγμή μπορεί να αποδειχθεί μοιραία … ‘’ Γυιέ μου, επειδή είμαστε άνθρωποι κάνουμε λάθη και, όταν αγαπάμε, αυτά τα λάθη γίνονται μεγάλα και μας πνίγουν. Ενώ, αν ήμασταν θεοί, θ’ αγαπούσαμε χωρίς να κάνουμε λάθη. Γιατί θεός σημαίνει δίκαιος και αλάνθαστος. Και μόνο όταν αγαπάς σαν θεός δεν κάνεις λάθη’’, του είπε η Αντιγόνη» (οπισθόφυλλο).

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο είμαι προετοιμασμένη να διαβάσω μία ιστορία γεμάτη συγκινήσεις, ανατροπές και προβληματισμούς. Και δεν έπεσα έξω. Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών από την αρχή μέχρι το τέλος είναι μία ιστορία γεμάτη αγάπη, δισταγμούς, φοβίες, πόνο, εγκατάλειψη, αλλά και ελπίδα, φως και ευτυχία. Μία ευτυχία που θα περάσει μέσα από λάθη, αλλά στο τέλος θα βρει τρόπο να επιβιώσει.

Ο Γιώργος, δικηγόρος, προσπαθεί να ισορροπήσει την επαγγελματική του επιτυχία με την προσωπική του ζωή. Μεγαλωμένος με έναν πατέρα «σκληρό», κουβαλάει μέσα του τα συναισθηματικά, παιδικά του τραύματα. Καθημερινά διαπιστώνει ότι οι σχέσεις των ανθρώπων είναι δύσκολες και κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του. Μέχρι που στη ζωή του μπαίνει η Λουίζα. Και όλα θα αλλάξουν. Όλα θα γίνουν ιδανικά. Και ο Γιώργος θα αναθεωρήσει τη ζωή.

Η Λουίζα, αναισθησιολόγος, θα προσφέρει με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Μία αγάπη δυσνόητη, ακατανόητη, παράλογη για τους περισσότερους. Ένας τρόπος εκδήλωσης «περίεργος». Πολλοί θα την κατηγορήσουν, θα την πολεμήσουν, αλλά κάποιοι θα την καταλάβουν, θα την νοιώσουν και θα την δικαιώσουν.

Η Αντιγόνη, η μητέρα του Γιώργου. Μια γυναίκα που θυσίασε τον εφηβικό της έρωτα, για χάρη της οικογένειας. Ένας έρωτας απών και παρών ταυτόχρονα. Ένας έρωτας που όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου ολοκληρώθηκε. Ένας έρωτας που αποδεικνύει ότι όταν η καρδιά δίνεται ολοκληρωτικά, ο χρόνος δεν έχει σημασία.

Ο Ιεροκλής. Ο εφηβικός έρωτας της Αντιγόνης. Πιστός στην αγαπημένη του από την πρώτη και τελευταία στιγμή που την κράτησε στην αγκαλιά του, από την πρώτη και τελευταία φορά που άγγιξε τα χείλη της. Πάντα δίπλα της. Στα εύκολα, στα δύσκολα. Πάντα δίπλα της, αόρατος προστάτης της. Ποτέ δεν απαίτησε τίποτα. Ποτέ δεν διεκδίκησε τίποτα. Αρκέστηκε σε έναν έρωτα μισό. Αρκέστηκε στα μακρινά τους βλέμματα. Και ήρθε η ώρα της ολοκλήρωσης.

Και γύρω από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας μας υπάρχουν ο Σωτήρης, ο ιδιωτικός ντεντέκτιβ – φίλος του Γιώργου, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με την Ελένη και το δίλλημα να αποκαλύψει μία θανάσιμη αλήθεια ή για χάρη του έρωτα να σιωπήσει; Κι όταν αποδειχθεί ένας έρωτας μονόπλευρος πώς θα αντιδράσει; 

Η Ελένη, γόνος μίας πλούσιας οικογένειας, μεγαλωμένη μέσα σε ένα περιβάλλον εγωιστικό και απαιτητικό. Η μητέρα της, η Αρετή, ιέρεια της ομορφιάς, ενδιαφέρεται μόνο για την προσωπική της ικανοποίηση, για το «εγώ» της και φθείρεται σε εφήμερες σεξουαλικές σχέσεις. Ο άντρας της, ο κύριος Λαζαρίδης, καθηγητής Πανεπιστημίου και αρκετά χρόνια μεγαλύτερός της, δεμένος στα δεσμά του έρωτα. Παθολογικά εξαρτώμενος απο τη γυναίκα του, θα κάνει τα πάντα για να την κρατήσει κοντά του.

Και θα παίξει το τελευταίο του χαρτί. Διαζύγιο. Για να την ταρακουνήσει. Και αυτό θα φέρει στη ζωή του τον Γιώργο. Όμως, τα γεγονότα και οι καταστάσεις θα τους προλάβουν όλους.

Ένας θάνατος. Αυτοκτονία ή δολοφονία; Ένας θάνατος θα ενώσει όλους τους πρωταγωνιστές και θα φέρει στην επιφάνεια μυστικά, απωθημένα, συναισθηματικά προβλήματα. Χαρακτήρες ξεχωριστοί, με τις δικές τους εσωτερικές αναζητήσεις, με τις προσωπικές τους φοβίες, αλλά με έναν κοινό στόχο την απόκτηση της ευτυχίας.

Με γοήτευσε η Λουίζα. Αγάπησα τον τρόπο σκέψης της και ταυτίστηκα με τον τρόπο που βλέπει την αγάπη. Αγάπη είναι να θες ο συνάνθρωπός σου να είναι χαρούμενος, να μην πονάει, να μην «ξευτιλίζεται» σωματικά και ψυχικά. Με στεναχώρησε ο Γιώργος γιατί τον έβλεπα να αφήνει το παρελθόν του να επηρεάζει το παρόν και το μέλλον του. Αλλά με έκανε να χαρώ κιόλας για τη στάση του απέναντι στη γυναίκα που αγάπησε, τη Λουίζα, και κυρίως απέναντι στη μητέρα του. Θαύμασα την Αντιγόνη και τον Ιεροκλή για το μέγεθος και την αλήθεια της αγάπης τους. Λυπήθηκα τον κύριο Λαζαρίδη γιατί ήταν δέσμιος ενός πάθους που τον έφθειρε, συμπόνεσα την Ελένη γιατί μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον χωρίς αγάπη από τη μητέρα της. Και με εξέπληξε ο Σωτήρης για την στάση του απέναντι στην Ελένη όταν ανακάλυψε την αλήθεια.

Κάθε ένας μου έδωσε διαφορετικές συγκινήσεις, διαφορετικά συναισθήματα, εναλλαγές που εξέπληξαν και μένα την ίδια. Αναθεωρήσεις απόψεων που δεν περίμενα να έχω. Όμως, όλοι τους με έκαναν να σκεφτώ ότι ναι τα λάθη, όπως λέει και η Αντιγόνη, είναι για τους ανθρώπους, αρκεί να τα συνειδητοποιήσουμε και να αλλάξουμε. Και μέσα από την αλλαγή να αγαπάμε σαν τον Θεό, δίκαια και ανιδιοτελώς. 

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα