Αναστάσιμες Αποδείξεις Happy Resurrection Day
   Αποδείξεις ζητά ο σύγχρονος άνθρωπος για την πίστη. Στην αγωνία του, αυτήν που παραδέχεται και αυτήν που προσποιείται ότι δεν έχει, για τον θάνατο και το αν υπάρχει αιώνια ζωή, επικαλείται την ανάγκη του να γνωρίζει αληθινά τι συμβαίνει και τι θα συμβεί στο επέκεινα. Γι' αυτό και στούς καιρούς μας ή απιστία περισσεύει. Η πίστη όμως ουδέποτε θά πάψει να διακηρύττει την Ανάσταση του Χριστού μας ώς τη μοναδική απάντηση, η οποία δίνει νόημα ζωής και αιωνιότητας στον αναζητητή άνθρωπο. Και θα επικαλείται τεκμήρια τα οποία αυτός που θέλει, μπορεί να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητά τους μέσα στον χρόνο.
Η μαρτυρία των Αποστόλων   
   Το πρώτο τεκμήριο είναι η μαρτυρία των Αποστόλων. «Μετά τον θάνατό του ο Χριστός παρουσιάστηκε σ' αυτούς ζωντανός με πολλές αποδείξεις. Για σαράντα μέρες τούς εμφανιζόταν και τους μιλούσε σχετικά με τη βασιλεία του Θεού» (Πράξ. 1,3). Οι Απόστολοι δέν έπινόησαν το γεγονός της Αναστάσεως. Το έζησαν στις άλλεπάλληλες συναντήσεις με τον αναστάντα Χριστό. Βεβαιώθηκαν ψηλαφώντας τον, βλέποντάς τον να γευματίζει μαζί τους, να συζητά, να τους ενθαρρύνει, να προλέγει τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, την πορεία όλου του κόσμου πρός τη βασιλεία του Θεού. Και μοιράστηκαν αυτή τη χαρά με όλους τούς ανθρώπους, οι οποίοι στη συνέχεια μαθήτευσαν κοντά τους, βαπτίστηκαν, έζησαν τη ζωή της πίστης. Των Αποστόλων μαθητές είμαστε Κι εμείς, ως μέλη της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. Αυτό σημαίνει ότι δεχόμαστε την εμπειρία του αναστάντος Χριστου, εμπιστευόμενοι τον λόγο και το παράδειγμά τους. Και μετέχουμε στη χαρά τους, που γίνεται χαρά μας!
Η ομολογία των Αγίων
   Το δεύτερο τεκμήριο είναι η ομολογία των Αγίων της πίστης μας. Μάρτυρες, άσκητές, κληρικοί και λαϊκοί, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, αφιερώθηκαν στον Χριστό μέχρι θανάτου. Δέν λύγισαν μπροστά στη δύναμη  τριών μεγάλων εξουσιών. Η πρώτη είναι η κοσμική, η οποία συνέχισε να σταυρώνει με διάφορους τρόπους όσους πίστευαν στόν αναστάντα, δίνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου του αίματος, του μαρτυρίου της περιφρόνησης και των υβρισμών, της εξορίας από τα τερπνά της ζωής. Η δεύτερη είναι αυτή που θεωρεί ως σκοπό του ανθρώπου το να ευχαριστηθεί τη ζωή του με βάση τα αγαθά και τις ηδονές του πολιτισμού κάθε εποχής, όταν διατυπώνει το ερώτημα: «Πώς μπορεί ο καθένας να ευτυχήσει;». Κι αυτή η εξουσία προβάλλει το γεγονός ότι μιά φορά μονάχα ζούμε και η πίστη ζητά να πορευτούμε με στερήσεις των αγαθών, των δικαιωμάτων, των απολαύσεων στο όνομα μιάς Ανάστασης, η οποία θα αργήσει να έρθει. Η τρίτη είναι αυτή του φόβου, ότι ο θάνατος μάς οδηγεί στον μηδενισμό, στην ανυπαρξία, στο τίποτα, και ποιός ο λόγος να πιστεύουμε; Οι Άγιοι μας όμως νίκησαν και τις τρεις εξουσίες, γιατί έζησαν την εμπειρία της παρουσίας του Χριστού. Τον κοινωνούσαν στα μυστήρια της Εκκλησίας. Τόν ζούσαν στην αγάπη πρός τούς συνανθρώπους. τους.
Είχαν τη μυστική χαρά της προσευχής. "Έβλεπαν τα θαύματα τα οποία γίνονταν στο όνομα του αναστάντος. Και με θάρρος πορεύτηκαν εναντίον του κοσμοκράτορος του αιώνος τούτου, δείχνοντας ότι «πύλαι "Άδου ου κατισχύσουσι της Εκκλησίας» (Ματθ. 16,18)
Η δύναμη της συγχώρησης
   Το τρίτο τεκμήριο είναι η εξάπλωση του Ευαγγελίου του αναστάντος Χριστού όχι διά της βίας και των πολέμων, αλλά διά της αγάπης και της συγχώρησης. Ο κόσμος ευαγγελίσθηκε βλέποντας τους χριστιανούς να αγαπούν τους εχθρούς τους. Να επιλέγουν αντί της εκδίκησης την προσευχή για όσους τούς αδικούσαν, για όσους τούς ταλαιπωρούσαν, τούς βασάνιζαν, το θανάτωναν. Νά προσφέρονται στη διακονία του πλησίον τους, θυσιάζοντας και τον ίδιο τον εαυτό τους. Να υπομένουν, να ανέχονται, να δίνουν κι ας μην έπαιρναν τίποτε ώς ανταπόδοση. Αυτό το ήθος της αγάπης και της συγχώρησης άλλαξε τον κόσμο, την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι έβλεπαν τον συνάνθρωπό τους. Αυτό το ήθος πηγάζει από την προσευχή του Χριστού επάνω στον σταυρό πρός τον Πατέρα του να συγχωρέσει τους σταυρωτές του. Πηγάζει από τον Πανάγιο Τάφο στον οποίο ο Τριαδικός Θεός συγχώρεσε την ανθρώπινη αμαρτία και αποστασία, Πηγάζει από την ελπίδα ότι ο αναστάς Κύριος θα συγχωρέσει εμάς που συγχωρούμε όλους τους ανθρώπους ακόμη και όσους μας «όφείλουν». Οι αναστάσιμες αποδείξεις μπορεί να μην πείσουν όσους θέλουν να βλέπουν τη ζωή με βάση τις αισθήσεις και τον ορθολογισμό. Αυτούς που έχουν εμπιστοσύνη στις δικές τους δυνάμεις, στα ανθρώπινα κατορθώματα, στην πεποίθηση ότι μόνο για το σήμερα υπάρχουμε. “Όσοι όμως μετέχουμε στη χαρά της Ανάστασης, όσοι υψώνουμε τις λαμπάδες μας δείχνοντας ότι και στα χέρια μας και στην καρδιά μας κρατάμε τη λάμψη του νικητή του θανάτου, όσοι τον κοινωνούμε αναστημένο και τον αφήνουμε να κατοικήσει στις καρδιές μας, βεβαιώνουμε την ανθρωπότητα με τη θριαμβευτική, χαρούμενη και ελπιδοφόρα κραυγή: Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη! Κι εμείς μαζί του!
π Θ. Μ.
Βασιλική Μπούζα

Με λένε Βασιλική Μπούζα και κατοικώ στο Πέραμα του Πειραιά. Λατρεύω την φανταστική λογοτεχνία, κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι είτε με ένα βιβλίο κι ένα στυλό στο χέρι. Οδεύω προς την έκδοση του πρώτου ολοκληρωμένου συγγραφικού έργου μου και έχω συμμετάσχει στις ανθολογίες: Μαγικοί Χοροί, Θρύλοι του Σύμπαντος VI, Σκοτάδι, Το ξύπνημα.

Διαβάστε περισσότερα