Η Σόφι Φόστερ έχει γυρίσει στις Χαμένες Πόλεις – οι Χαμένες Πόλεις όμως έχουν αλλάξει. Η απειλή του πολέμου πλανιέται βαριά πάνω από τον λαμπερό της κόσμο. Και οι Αθέατοι προκαλούν χάος όπου μπορούν.
Τα όρια μεταξύ φίλων και εχθρών έχουν θολώσει, και η Σόφι δεν είναι σίγουρη ποιον ακριβώς μπορεί να εμπιστευτεί. Όταν όμως προειδοποιείται ότι τα επόμενα θύματα θα είναι τα πιο αγαπημένα της πρόσωπα, ξέρει ότι πρέπει να δράσει.
Ένα μυστηριώδες σύμβολο ίσως είναι το κλειδί – μόνο που δεν ξέρει τι σημαίνει. Κάθε καινούριο στοιχείο αποκαλύπτει ακόμα περισσότερες σκοτεινές ραδιουργίες. Ο Μαύρος Κύκνος δεν είναι ο μόνος που έχει το σχέδιό του. Έχουν και οι Αθέατοι τη δική τους Πρωτοβουλία, και αν δεν καταφέρει η Σόφι να τους εμποδίσει, μπορεί να βρουν τελικά τρόπο να την ελέγξουν.
Στο συγκλονιστικό αυτό πέμπτο βιβλίο της μπεστ σέλερ σειράς δοκιμάζονται φιλίες και ιδέες, με τους κακούς να αλλάζουν το παιχνίδι σε κάτι που η Σόφι ίσως δεν έχει το ταλέντο να αντιμετωπίσει. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Έχουμε φτάσει ήδη στο πέμπτο βιβλίο της σειράς και έχει γίνει ο ΧΑΜΟΣ. Τι θα ζήσει η Σόφι μέχρι και το δέκατο βιβλίο; Δεν θέλω ούτε να το φανταστώ!!
Μετά από την τεράστια γκάφα του Κίφι, γιατί γκάφα ήταν, να συνταχθεί με το μέρος του εχθρού, τα πράγματα έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Τα όρια μεταξύ φιλίας και έχθρας, είναι τόσο λεπτά όσο ποτέ άλλοτε. Ποιον να ακούσει; ποιον να εμπιστευτεί; Ποιο ψέμα και ποια αλήθεια πρέπει να αντιμετωπίσει πρώτο; Όπως καταλαβαίνετε τα έχει δει λίγο σκούρα το κορίτσια μας. Αλλά, το βάζει κάτω; Όχι βέβαια!
Αν και στο προηγούμενο, επικρατούσε ένα γενικευμένο σχέδιο για το ποια κατεύθυνση έπρεπε να ακολουθήσει η Σόφι και οι φίλοι της, τα πράγματα στον «Πολικό Αστέρα» είναι λίγο πιο δύσκολα. Όλοι είναι μουδιασμένοι από την τροπή που πήραν τα γεγονότα με τον Κίφι και δεν ξέρουν από που να αρχίσουν. Και περισσότερο από όλους η Σόφι, αφού η πράξη του Κίφι όχι μόνο την πλήγωσε, αλλά αισθάνθηκε προδομένη. Και πάνω που είχαν αρχίσει να τα πηγαίνουν ΤΟΟΟΟΣΟ καλά.
Στην αρχή η πλοκή είναι λίγο αργή, σε σύγκριση με τα προηγούμενα βιβλία. Η συγγραφέας δίνει χώρο στους χαρακτήρες για να καταλαγιάσουν τα γεγονότα μέσα τους. Δίνει περισσότερη βάση στην ψυχολογία των ηρώων και στις σκέψεις τους. Η αγωνία και η δράση, δίνουν την θέση τους στο δράμα και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Η αλήθεια είναι, πως παρόλη την τραγικότητα γύρω από την απόφαση του Κίφι δεν μπόρεσα να δικαιολογήσω την επιλογή του, αφού πέρασε το αρχικό σοκ. Ίσως θα ήθελα να δω περισσότερο το κομμάτι του ψυχισμού του, που να αιτιολογεί τις πράξεις του. Ναι οκ, έχει θέματα με τον μπαμπά και την μαμά, αλλά τόσα καταπληκτικά και ανεπανάληπτα άτομα είναι δίπλα του και τον στηρίζουν, γιατί λοιπόν Κίφι αγόρι μου τάσσεσαι με τον εχθρό;
Στο πέμπτο βιβλίο της σειράς, η συγγραφέας βάζει μπόλικη δόση από τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα, που θα απασχολήσουν τον κατά τα άλλα άψογο και ιδεαλιστικό κόσμο των ξωτικών. Η Σόφι θα ανακαλύψει πως πίσω από τα αστραφτερά κτήρια, τα γκλιτεράτα τοπία, την απέραντη χλιδή και το αίσθημα ανωτερότητας που αποπνέουν τα ξωτικά, κρύβονται ακόμα πιο σκοτεινά και επικίνδυνα μυστικά, από ότι πίστευε. Για πρώτη φορά, ο κόσμος των μυθικών πλασμάτων, παρουσιάζετε ελαττωματικός, γεμάτος προκαταλήψεις, αδικίες και ρατσισμό προς την διαφορετικότητα. Πιστεύω πως η ενσωμάτωση όλων αυτών, έδωσε νέα πνοή στη σειρά. Από την μέση σχεδόν και μετά, οι αποκαλύψεις ήταν τόσο καταιγιστικές που δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.
Επίσης μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος, πως καταφέρνει τόσο αριστοτεχνικά και βασανιστικά, η Shannon Messenger, να μας αφήνει στο τέλος κάθε βιβλίου με το απόλυτο cliffhanger; Ευτυχώς που είχα το επόμενο έτοιμο, αλλιώς θα έσκαγα.
Πάμε τώρα στους χαρακτήρες. Η Σόφι κάνει σταθερά πρόοδο από το ένα βιβλίο στο άλλο. Απαιτεί τεράστια αντοχή για ένα δεκατριάχρονο παιδί, να αντιμετωπίσει, όσα αντιμετωπίζει εκείνη, από την ημέρα που έμαθε πως είναι ξωτικό. Δηλαδή πείτε μου ένα πράγμα που έχει ευχαριστηθεί με την καρδιά της, από τότε που έμαθε την αλήθεια για την ύπαρξη της. Η γλυκύτητα και η ευγένεια της είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που παραμένουν αναλλοίωτα όσα βάσανα και αν περάσει. Το ίδιο ο δυναμισμός και το θάρρος της. Μου αρέσει που δεν καταπίνει τίποτα αμάσητο, αλλά επιλέγει να έχει την δική της γνώμη και άποψη για πράγματα και καταστάσεις που βιώνουν τα ξωτικά ολόκληρες χιλιετίες. Αμφισβητεί, ρωτά ξανά και ξανά και αναλαμβάνει τις συνέπειες των πράξεων της. Είναι εκεί για να ενθαρρύνει τους φίλους της, όταν όλα πάνε κατά διαόλου, παρόλο που μέσα της, νιώθει συντετριμμένη. Την αγαπώ απλά.
Μου έλειψε πάρα πολύ η παρουσία του Κίφι και ανυπομονούσα πως και πως για τις μικρές συζητήσεις του με την Σόφι. Αν και του είχα κακιώσει για τον τρόπο που φέρθηκε, στο τέλος τα έσβησε όλα με τις πράξεις του. Είναι πληγωμένο το αγόρι μου, εντάξει; μην του κρατάτε κακία. Έχει λόγο τελικά για ότι κάνει. Άργησα, αλλά το κατάλαβα. Θα ήθελα να δω κεφάλαια με την δική του οπτική. Ίσως στα επόμενα βιβλία;
Ο Ντεξ ήταν λίγο αδιάφορος σε αυτό το βιβλίο, το ίδιο και η Λιν, αλλά η Μπιάνκα ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη! Γιατί πίσω από την μικρή κοκέτα κρύβεται ένα διαβολάκι τελικά. Ποιος να το έλεγε. Ο Ταμ συνεχίζει ακάθεκτος να βάζει το απαραίτητο λιθαράκι όποτε το χρειάζονται οι υπόλοιποι. Μοιάζει λίγο με τον Κίφι, αλλά είναι περισσότερο σοβαρός. Θα έλεγα ότι παρά την σκληρή συμπεριφορά του, κατά βάθος είναι αξιολάτρευτος. Το δέσιμο που έχει με την δίδυμη αδερφή του και ο τρόπος που υπερασπίζεται τα θέλω του, είναι μοναδικός. Λατρεύω τον σαρκασμό του και την αιχμηρή του γλώσσα.
Ο Φιτζ συνεχίζει και είναι ο Φιτζ. Μπλιαξ δηλαδή!
Θα μιλήσω και για την τεράστια φούσκα που αιωρείται στο δωμάτιο, από την αρχή του βιβλίου μέχρι το τέλος. Την σχέση του Κίφι και της Σόφι. Όλοι έχουν πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει, αλλά η Σόφι εκεί, ανένδοτη. Ο Γκρέιντι είναι σκληρός μαζί του, ο Σάντορ το ίδιο, ο Ταμ την πειράζει τάχα μου αδιάφορα, ο Φιτζ είναι ο καημένος ο Φιτζ, αυτό δεν αλλάζει, αλλά ο κύριος Φόρκλ αφήνει την καρδιά του πιο μοναδικού πλάσματος που πέρασε ποτέ από τα χέρια του, (η Σόφι) στον Κίφι. Και αν αυτό δεν λέει πολλά από μόνο του, τότε τι; Πιστεύω πως ο χρόνος που πέρασαν χώρια ο ένας από τον άλλον, έκανε το δέσιμο μεταξύ τους, ακόμα πιο δυνατό. Θα ήθελα βέβαια να δω και άλλα ζευγαράκια να εμφανίζονται δειλά δειλά στο τοπίο.
Το πέμπτο βιβλίο της σειράς, συνέχισε να μου κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο, από την πρώτη σελίδα μέχρι το τέλος. Αλλά αυτά τα τελευταία κεφάλαια ήταν πραγματικός σπαραγμός και δεν θέλω καθόλου να σκέφτομαι τι θα επακολουθήσει στο επόμενο.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συγκρίνουν την σειρά με τον Χάρι Πότερ. Έχουν την δική τους μοναδική χροιά και είναι πολύ κρίμα κατά την γνώμη μου. Είναι απόλυτα εθιστικά μέχρι στιγμής και όσοι δεν τα έχετε διαβάσει ΠΡΕΠΕΙ να το κάνετε!
