Η απώλεια. Ο θάνατος. Πόσο εύκολα μπορούμε να διαχειριστούμε την απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου; Ειδικά όταν η απώλεια αυτή είναι ξαφνική; Όταν η παρουσία του άλλου στη ζωή μας κόβεται απότομα και ερχόμαστε αντιμέτωποι με το γεγονός ότι δεν πρόκειται ποτέ ξανά να το έχουμε ως σωματική ύπαρξη στην καθημερινότητά μας;
Η Γεωργία Δρακάκη μέσα από την ιστορία της «Ο Τάσος πέθανε» μας δίνει έναν δικό της τρόπο αντιμετώπισης της απώλειας. Μέσα από μηνύματα που ποτέ δεν κατάφερε να στείλει στον Τάσο, μέσα από πιθανές απαντήσεις του εκλιπόντος, αλλά κυρίως μέσα από τις αναμνήσεις της, μας δίνει έναν λυρικό και ξεχωριστό «επικήδειο». Έναν δικό της τρόπο αποχαιρετισμού του αγαπημένου της φίλου. Με ποιητικό αλλά και αιχμηρό τρόπο, με αγάπη και νοσταλγία αλλά και με ειρωνεία και πικρία, η Γεωργία Δρακάκη μας προσφέρει (όπως αναφέρει ο ποιητής Σωτήρης Παστάκας) «έναν ρυθμικό αντι – επιτάφιο».
Ο Τάσος και ο θάνατός του δεν είναι απλά ο θάνατος και η απώλεια ενός φίλου της συγγραφέως. Ο Τάσος και ο θάνατός του ουσιαστικά συμβολίζει κάθε θάνατο και κάθε απώλεια που έχουμε βιώσει στην ζωή μας. Είναι μία «συζήτηση» με την απουσία του άλλου, μία απουσία υλική, καθώς η καρδιά δεν ξεχνά ποτέ και κρατά κάθε στιγμή μέσα της.
Και μέσα από αυτή τη «συζήτηση» ερχόμαστε αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα.
Θεωρούμε τα πάντα δεδομένα, μας παρασύρει ο τρελός ρυθμός της καθημερινότητας και ξεχνάμε να πούμε όλα όσα αισθανόμαστε στους δικούς μας ανθρώπους. Αφήνουμε για την επόμενη μέρα ένα τηλεφώνημα, ένα «Μου λείπεις», ένα «Σ΄αγαπώ», ένα «Έλα φιλενάδα πάμε για καφέ». Όλα τα απλά πράγματα, που δείχνουν την αγάπη μας, το ενδιαφέρον μας, τα αφήνουμε για την επόμενη μέρα και η επόμενη μέρα γίνεται μεθεπόμενη και μεθεπόμενη και ούτως κάθε εξής.
Και έρχεται η «μεθεπόμενη» μέρα που ο άνθρωπός μα; (γονείς, φίλοι, σύντροφος, συγγενείς, συνάδελφοι) δεν είναι πλέον δίπλα μας. Έρχεται το τέλος της υλικής του υπόστασης και τότε όλα γκρεμίζονται. Και πρέπει να σταθούμε ξανά στα πόδια μας πάνω στα συντρίμμια της ψυχής μας.
Και όταν καταφέρουμε να σταθούμε όρθιοι ξανά, έχουμε νικήσει το πένθος. Έχουμε νικήσει τον θάνατο. Γιατί ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Ο θάνατος απλά σταματάει την σωματική ύπαρξη του άλλου. Δεν θανατώνει όμως την ψυχή του. Και πάντα μέσα από τις αναμνήσεις μας η ψυχή του αγαπημένου μας προσώπου συνεχίζει να είναι κοντά μας.
Ο θάνατος του Τάσου έρχεται να μας δείξει όχι μόνο πώς να διαχειριστούμε τον θάνατο, αλλά και πώς να διαχειριστούμε την ζωή!
