Εξομολογήσεις ... με την Βάλια Μπαμπέτσα

Γράφτηκε από την

cms2944l

Αν ακούς απόψε κράτα με από το χέρι ... Και διαβάζοντας την ιστορία της Λίνας και της Αρετής απλά συνειδητοποιείς ότι η ευτυχία είναι στιγμές ... Αρκεί να θες να τις ζήσεις ... Αρετή και Λίνα ... Δύο αδερφές ... ίδιες και διαφορετικές... Κοινό; Ο πόνος και η απώλεια ... Διαφορετικό; Ο τρόπος αναζήτησης της κάθαρσης της ψυχής ... Και γύρω τους άνθρωποι που θα στιγματίσουν την ψυχή, την καρδιά και τη ζωή τους ... Τις δύο αυτές κοπέλες, την ψυχή τους, τα συναισθήματά τους, τις προσδοκίες τους, αλλά και όλων όσων τις σημάδεψαν, θα γνωρίσουμε μέσα απο την συνέντευξή μας με την κυρία Βάλια Μπαμπέτσα ...

 

 

 

 

  1. Καλησπέρα, κυρία Μπαμπέτσα. Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας που αφιερώνετε για τη συνέντευξή μας, αν και προσωπικά το θεωρώ μία εποικοδομητική συζήτηση για εσάς και το βιβλίο σας. Σαν πρωτοεμφανιζόμενη στο χώρο του μυθιστορήματος (καθώς έχετε εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές) θα ήθελα να μας πείτε δυο λόγια για εσάς.

Καταρχήν κατάγομαι από την Βέροια, όπου και ζω! Έχω σπουδάσει Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Μ.Μ.Ε. σε ιδιωτική σχολή! Εργάζομαι ως φιλόλογος, όμως λατρεύω την συγγραφή που ξεκίνησε από όταν ήμουν ακόμα έφηβη. Πολύ σύντομα, είκοσι χρονών περίπου έγραψα το «Αν ακούς απόψε κράτα με από το χέρι», ένα βιβλίο που βγήκε σαν χείμαρρος από μέσα μου. Επίσης λατρεύω το διάβασμα και την θέα μιας καταγάλανης θάλασσας!

 

  1. «Αν ακούς απόψε κράτα με από το χέρι». Και στο κέντρο της ιστορίας μία ευκατάστατη οικογένεια, η οικογένεια Ιωάννου. Αλίκη και Γιάννης. Οι γονείς. Δεν σας κρύβω ότι εξοργίστηκα με την Αλίκη και τη στάση της απέναντι στον Γιάννη. Τυπική και ψυχρή θα έλεγα μερικές φορές. Θαύμασα και αγάπησα τον Γιάννη για την αγάπη του και την επιμονή του. Γιατί οι ανασφάλειες μας δεν μας αφήνουν να χαρούμε την αγάπη;

Οι ανασφάλειες που τρέφουν τον ανθρώπινο νου αποτελούν έναν ισχυρό εχθρό απέναντι στην αγάπη. Γιατί αν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν είναι συμφιλιωμένος με τον εαυτό του, τότε πως θα μπορέσει να δώσει κομμάτι του σε έναν άλλον άνθρωπο; Η Αλίκη δυστυχώς πέρα από ανασφαλής ήταν και ανίκανη να επικοινωνήσει τα συναισθήματα της στον άντρα της και τις δυο κόρες της δυστυχώς! Ήταν θήτης και θύμα!

 

  1. Ακόμα κι όταν έμαθε την αλήθεια ένοιωσα ότι αυτό που την ενδιέφερε ήταν η δική της ηρεμία και όχι η οικογενειακή γαλήνη. Γιατί έπρεπε να χάσει ό,τι πολυτιμότερο (ακόμα κι αν δεν το είχε συνειδητοποιήσει) είχε στη ζωή της για να καταφέρει να δει την αλήθεια;

Ας μην την κατηγορούμε! Ανήκει στην πλειοψηφία των ανθρώπων. Όλοι μας θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα και παντοτινά μέχρι την στιγμή που η ίδια η ζωή μας δίνει ένα μεγάλο χαστούκι και μας ωθεί να συνειδητοποιήσουμε την ουσία των πραγμάτων. Η Αλίκη ζούσε διαρκώς προστατευμένη στον κλοιό του Γιάννη ,ώσπου αυτό έπαψε να υφίσταται και αναγκάστηκε να βγει στον πραγματικό κόσμο.

 

  1. Λίνα και Αρετή. Οι δύο κόρες του ζεύγους Ιωάννου. Τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Η Λίνα ανέμελη, αυθόρμητη, ζει την κάθε στιγμή. Αυτός ο αυθορμητισμός θεώρησα ότι της στέρησε και τον Δημήτρη. Νευρίασα μαζί της. Γιατί είχε κάτι καλό και το χάλασε. Όμως, συνειδητοποίησε το λάθος της. Και αυτοτιμωρήθηκε. Τι είναι αυτό που μας παρασύρει και δεν μας αφήνει να δούμε ότι οδεύουμε προς λάθος επιλογές;

Η ηλικία… η έλλειψη εμπειριών και ο αυθορμητισμός της στιγμής που τρέχει ανάμεσα σε μερικά λεπτά που όμως αρκούν για μια λάθος επιλογή! Ακόμα κι αν είχαμε την ευκαιρία να γυρίσουμε πίσω το χρόνο πάλι τα ίδια λάθη θα κάναμε, γιατί η γνώση είναι κάτι που έρχεται μέσω της εμπειρίας. Η Λίνα ανήκει στους χαρακτήρες που γεύονται την ζωή, κάνουν επιπολαιότητες, επιλέγουν την άγνοια και πληγώνουν άθελα τους. Έρχεται όμως το πλήρωμα του χρόνου. Η Λίνα πλήγωσε αλλά πληγώθηκε κιόλας. Έχασε το στήριγμα της και μεγάλωσε απότομα θέλοντας και μη.

 

  1. Έρχεται η απώλεια. Καταρρακώνει και τις δύο αδερφές. Χάνουν το στήριγμά τους. Τους πήρε καιρό να ξεπεράσουν τον χαμό του πατέρα τους, ωστόσο ορθοπόδησαν γρήγορα. Αν δεν υπήρχε το οικονομικό υπόβαθρο, πιστεύετε ότι θα το ξεπερνούσαν πιο δύσκολα; Δυστυχώς, η σύγκριση ανάμεσα στους ευκατάστατους και στους βιοπαλαιστές, σε τέτοιες περιπτώσεις είναι μοιραία.

Νομίζω ότι στο βιβλίο μου υπάρχει ξεκάθαρα το αίσθημα του μέτρου όσον αφορά το χρήμα. Θα μπορούσα να πω το αντίθετο, ότι δηλαδή όταν έχεις οικονομικά προβλήματα και τίθεται θέμα επιβίωσης τότε η ίδια η ζωή σε προστάζει να σταθείς στα πόδια του γρήγορα και να παλέψεις για την αυτοσυντήρηση σου, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τον πόνο σου.

 

  1. Ο Δημήτρης. Ερωτευμένος. Πληγωμένος. Αντιμετώπισε τον πόνο, όπως οι περισσότεροι. Προσπάθησε να ξεχάσει μέσω της Μαρίζας. Και ενώ έβλεπε κάποια προβλήματά της, λόγω της προδοσίας του από την Λίνα, τα παρέβλεπε. Η προσπάθεια να ξανά γεννηθούμε από τις στάχτες μας, μας κάνει να εθελοτυφλούμε;

Όχι απαραίτητα! Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν τον αυτοπροσδιορισμό της ζωής τους μέσω της μοναξιάς και την αυτογνωσίας και άλλοι ξοδεύονται σε ανούσιες καταστάσεις. Δυστυχώς, όταν η πληγή και η προδοσία είναι μεγάλη ο άνθρωπος θολώνει και κάνει κινήσεις με σκοπό να ¨πληρώσει¨ με το ίδιο νόμισμά αυτόν που τον τσάκισε. Στην πραγματικότητα όμως μόνο κακό στον ίδιο του τον εαυτό κάνει, γιατί δυστυχεί!

780

  1. Άρης. Και η οικογένειά του. Εδώ έχουμε έναν αδερφό που τον μεγαλώνει με λάθος απόψεις και μία μητέρα που είναι απούσα. Δεν μίλησε ποτέ στα αγόρια της. Τι είναι αυτό που φέρνει την αποξένωση στην οικογένεια; Και πόσο εύκολο ήταν για τον Άρη να συνειδητοποιήσει ότι μεγάλωσε μέσα σε ένα ψέμα;

Η αποξένωση έρχεται στην οικογένεια από την σχέση του πατέρα και της μητέρας. Αν αυτή η σχέση δεν στηρίζεται σε αγάπη και αμοιβαίο σεβασμό, τότε επικρατεί ένα κλίμα ανασφάλειας που τραυματίζει τα παιδιά . Ο Άρης είχε ένα κάθαρμα για πατέρα και μια μητέρα που ενδιαφερόταν πάνω απ’ όλα να συντηρήσει τα παιδιά της και να προστατέψει την εικόνα του πατέρα στα μάτια τους πιστεύοντας πως πράττει το σωστό.

 

  1. Αρετή. Πραγματικά, εδώ δεν ξέρω τι να πω. Με προβλημάτισε αρκετά. Δεκαεννιά χρονών και παρόλα αυτά μοναχική, απόμακρη, κλεισμένη στον εαυτό της, δεν άφηνε κανέναν να την προσεγγίσει. Από τη μία σκεφτόμουν ότι αν δεν είχε οικονομική άνεση, δεν θα είχε την «πολυτέλεια» να αποσύρεται στον εαυτό της. Θα είχε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της καθημερινότητας μίας μέσης οικογένειας. Από την άλλη σκεφτόμουν ότι η συνειδητοποίηση των αισθηματικών προβλημάτων των γονιών της, την έκαναν να δημιουργήσει μία ασπίδα προστασίας μέσω της μοναχικότητάς της. Τι είναι αυτό που την ώθησε να είναι τόσο απόμακρη; Τι ωθεί τους ανθρώπους να είναι τόσο κλειστοί; Τι φοβούνται;

Η Αρετή είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα, ένα αερικό! Είχε πάντα μεγάλη συναισθηματική νοημοσύνη και έντονους συναισθηματικούς κραδασμούς μέσα της! Επιπλέον διέθετε όλες τις ευαισθησίες που έχει ένας καλλιτέχνης. Αντιλαμβανόταν τα πράγματα πιο εσωτερικά, πληγωνόταν απ’ όσα άκουγε η διαίσθηση της και τα εξωτερίκευε μονάχα μέσα από το γράψιμο. Μερικοί άνθρωποι είναι κλειστοί από την φύση τους. Άλλοι κλείνονται στον εαυτό τους γιατί δεν μπορούν να τον ανεχτούν .Φοβούνται ίσως την γνώμη του περίγυρου για τις ιδιαιτερότητες τους. Μεγαλώνοντας όμως αυτό αλλάζει πιστέψτε με. Όταν αποκτήσεις κάποιες εμπειρίες, όταν περάσεις ατέλειωτες ώρες με τον εαυτό σου αναλογιζόμενος ποιος είσαι και τι προσδοκάς από την ζωή, τότε αισθάνεσαι ολοκληρωμένη προσωπικότητα και συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι περίεργος απλά διαφορετικός .Κι αυτό κρύβει μια τεράστια γοητεία… Μια τέτοια προσωπικότητα είναι η Αρετή!

 

  1. Επίσης, βρήκα πολύ επιπόλαιη την αντίδρασή της σε ένα περιστατικό (δεν θα πω λεπτομέρειες για να μην αποκαλύψω την ιστορία) με τον Φίλιππο. Εκείνη τη στιγμή δεν μου φάνηκε τόσο ώριμη. Γιατί αντέδρασε έτσι; 

Η Αρετή αν και ήταν μια δουλεμένη προσωπικότητα ως άνθρωπος, στα συναισθηματικά της ήταν ανώριμη μέχρι να μάθει να επικοινωνεί την βαθιά αγάπη και τρυφερότητα που έτρεφε μέσα της. Η Αρετή στην αγάπη έμοιαζε με βρέφος που έμαθε από την αρχή να περπατά και να συλλαβίζει. Μην της το χρεώσουμε αυτό! Ας την καταλάβουμε.

 

  1. Φίλιππος. Μία μόνο ερώτηση μου έρχεται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι τον Φίλιππο. Υπάρχουν τέτοιοι άντρες; Η επιμονή του, η αγάπη του, η υπομονή του, απέναντι στην τυπική Αρετή με εξέπληξαν. Ακόμα κι όταν λυγίζει, πάλι φαίνεται η αγάπη του.

Ας είμαστε ρεαλιστές ! Σπανίζουν τέτοιοι άντρες ! Η εποχή μας υιοθετεί το πρότυπο της εύκολης-σαρκικής απόλαυσης κάνοντας μας να ξεχνάμε πόσο πιο συγκλονιστικός γίνεται ο έρωτας ανάμεσα σε δυο σώματα που ενώνουν δυο ερωτευμένα μυαλά. Η αγάπη ξέρετε και ο αλληλοσεβασμός χρειάζονται κόπο, υπομονή, επιμονή και γενναιοδωρία. Να στέκεις πλάι στον άλλον και να ακούς τις θλίψεις του, να του κρατάς το χέρι και να του σκουπίζεις τα δάκρυα όταν βαλτώνει. Να χαμογελάς μαζί του, όταν χαίρεται .Να μην εγκαταλείπεις τα όπλα όταν εκείνος κλείνεται στον εαυτό του και σε παραμελεί. Να παλεύεις και για τους δυο! Αυτό είναι η αγάπη! Αυτό έκανε ο Φίλιππος για την Αρετή!  Αυτό θα έκανε και η Αρετή για εκείνον ,αν χρειαζόταν!

 

  1. Και έρχεται άλλο ένα «αναπάντεχο» γεγονός να τους ταράξει. Να δουν πόσο μικρή είναι η ζωή. Να καταλάβουν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και πάντα έτσι συμβαίνει. Πρέπει να βιώσουμε τον πόνο, για να καταλάβουμε την αξία της ζωής. Γιατί πιστεύετε ότι η καθημερινότητα μας απομακρύνει από την ουσία της; Γιατί ξεχνάμε τόσο εύκολα;

Γιατί είμαστε άνθρωποι με ελαττώματα και αγαπάμε το πρόσκαιρο της απόλαυσης. Αφήνουμε για αύριο πράγματα που μπορούμε να κάνουμε την ίδια στιγμή έχοντας την σιγουριά ότι η επόμενη μέρα θα μας βρει υγιείς και ακμαίους! Η καθημερινότητα έχει γίνει τόσο σκληρή και επιτακτική που δεν μας αφήνει περιθώρια για ρομαντικές σκέψεις και στιγμές όπως απλά να ομολογήσουμε στους ανθρώπους της ζωής μας πόσο πολύ τους αγαπάμε!

 

  1. Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη αυτή συζήτηση. Κλείνοντας θα ήθελα να μου πείτε τι είναι για εσάς το «Αν ακούς απόψε, κράτα με από το χέρι».

Ήταν ο ψυχαναλυτής μου και το σεντούκι που εμπιστεύτηκα όλες μου τις σκέψεις, τους φόβους, τις ελπίδες! Όλη μου την ψυχή! Ήταν και θα είναι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου που εμπεριέχει μέσα το πιο συγκλονιστικό βίωμα της ζωής μου!  

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα