Το σπίτι μύριζε μπαχαρικά και ζεστό ψωμί. Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και οι τελευταίες χρυσαφένιες ακτίνες του, έλουζαν την μικρή κουζίνα με το απαλό τους φως. Η Άννα…
Άνοιξε την πόρτα στο μικρό καλυβάκι, το φαρόσπιτο, και άρχισε να ανεβαίνει τη στριφογυριστή σκάλα σιγά – σιγά. Τελευταίο βράδυ που άναβε τον φάρο. Τελευταίο βράδυ που θα έδειχνε τον…
Ο Χειμώνας περνά απαλά διασπείροντας χιονονιφάδες, στη σιγαλιά σαν ανεπαίσθητο χάδι, σαν φιλί ευτυχίας στο μέτωπο.. Τα δέντρα ξεγυμνώνονται από τα φύλλα, στρώνουν το δρόμο σαν χαλί που του χαμογελά…
Στου νυχτερινού ουρανού τη σιωπή, εκεί που το απαλό αεράκι καθαγιάζει την ύπαρξη και χτυπά ρυθμικά η καρδία σε ανίερη συμφωνία, τα αστέρια τρεμοπαίζουν σαν νοσταλγικά φαντάσματα μιας άλλης…
Στον ουρανό απλώνεται η σκιά της Γης, και το φεγγάρι, κρυμμένο πίσω από το φως του ήλιου, ντύνεται κόκκινο σαν αναμμένο κάρβουνο. Δεν σβήνει, μεταβάλλεται σαν να θυμάται αρχαίες φλόγες…
Η βροχή και η αγάπη μοιάζουν πιο πολύ απ’ όσο νομίζουμε. Και οι δύο έρχονται απρόσμενα...μια μέρα ο ουρανός είναι καθαρός, κι ύστερα, χωρίς προειδοποίηση, αρχίζει να ψιχαλίζει. Στην αρχή…
Η Καθαρίνα Σκράντεριν, ήταν όπως και κάθε μέρα, από πολύ νωρίς το πρωί, στο πόδι. Είχε ήδη ζυμώσει, ένα μεγάλο μέρος του εμπορεύματος της και ετοιμαζόταν να το φουρνίσει. Σιγομουρμούριζε…
Η μικρή Στέλλα λάτρευε τα παραμύθια. Τρελαινόταν να κάθεται μπροστά από το αναμμένο τζάκι, ενώ ο πατέρας της, της διηγούταν, απίστευτες ιστορίες για δράκους, πριγκίπισσες και κακούς λύκους. Της άρεσαν…