i.penthera

«Δύο ηλικιωμένες γυναίκες δέχονται δολοφονική επίθεση την ίδια μέρα και ώρα, σε δύο διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας. Άγνωστες μεταξύ τους, τις ενώνει ένα αόρατο νήμα: είναι πεθερές που αντιπαθούν τις νύφες τους.

Η Αγορίτσα, μια σκληρή Μανιάτισσα από το Οίτυλο, βλέπει τα όνειρά της να γκρεμίζονται όταν ο γιος της, ο δικηγόρος Σαράντος Πιερόγιαννης, παντρεύεται με μια χειρουργό, αφοσιωμένη στην καριέρα της.
Η Μόσχω, μια καλοκάγαθη Πόντια από την Καλαμαριά, ζει κάτω από την ίδια στέγη με τον μοναχογιό της, τον οδηγό νταλίκας Ηρακλή Τερκενλεκίδη, και την καλλονή σύζυγό του.
Δύο πεθερές, που κάποιοι τις θέλουν νεκρές. Δύο νύφες, που εύχονται να είχαν ορφανούς συζύγους. Δύο γιοι, που συνθλίβονται στις συμπληγάδες της μητρικής αγάπης και του έρωτα. Οικογενειακές συνωμοσίες και μιαρά μυστικά. Άγραφοι νόμοι κι αγδίκιωτα αισθήματα. Κι ένας γρίφος-φωτιά: η πεθερά σκότωσε τον έρωτα ή ο έρωτας την πεθερά;» (οπισθόφυλλο).

«Πένθος» και «’Ερως», Πενθερός, ο θάνατος του έρωτας … Ή αλλιώς «πενθερά» ο θάνατος ενός γάμου … Ή μήπως όχι;

Τελικά, υπάρχει απάντηση ανάμεσα στην ανά τους αιώνες κόντρα «πεθερά – νύφη»; Ποιος φταίει; Η πεθερά που θέλει να μπλέκεται στη ζωή του γιου της; Η νύφη που δεν ανέχεται κάποια άλλη να είναι «κυρία» του σπιτιού της; Ή μήπως τελικά φταίει ο άντρας που δεν κατάφερε να βάλει όρια στις δύο γυναίκες της ζωής του; Υπάρχουν πεθερές «σατανικές»; Ή τελικά όλο αυτό είναι η δικαιολογία στην αποτυχία ενός γάμου;

Όλα αυτά τα ερωτήματα και ακόμα περισσότερα προσπαθεί να «απαντήσει» η Μαρία Παναγοπούλου με το νέο της βιβλίο «Η Πενθερά». Οι απαντήσεις; Προκύπτουν μέσα από μία εξιχνίαση δύο αποπειρών δολοφονιών … Αστυνομικό μυστήριο και χιούμορ συνδυάζονται άψογα στην ιστορία των δύο ζευγαριών από τη Μάνη και την Καλαμαριά και η Μαρία Παναγοπούλου μας προσφέρει ένα μοναδικό ψυχογράφημα της ιδιαίτερης αυτής σχέσης πεθεράς – νύφης.

Η ζωντανή γραφή της συγγραφέως, η ικανότητά της να διαχειρίζεται άψογα τον λόγο, η έρευνά της ως προς τη ζωή, τα ήθη, τα έθιμα της Μάνης και των προσφύγων Πόντιων της Θεσσαλονίκης, μας κάνει να ταυτιστούμε με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, να ταυτιστούμε ίσως μαζί τους, αλλά και να θυμώσουμε, να απορήσουμε, να συγχωρήσουμε και να προσπαθήσουμε μέσα από τις ιστορίες να δώσουμε απαντήσεις σε δικούς μας προβληματισμούς. Μας μεταφέρει στο ιστορικό-χρονικό πλαίσιο της ιστορίας, κάνοντάς μας να κατανοήσουμε καλύτερα στάσεις και συμπεριφορές. Γιατί η προσωπικότητα μας, οι αντιλήψεις μας, τα πιστεύω μας, διαμορφώνονται τόσο από το οικογενειακό περιβάλλον, όσο και από το κοινωνικοπολιτιστικό περιβάλλον, στο οποίο μεγαλώνουμε.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό το οποίο πάντα θαυμάζω στην Μαρία Παναγοπούλου είναι η αμεσότητα των πρωταγωνιστών. Απλοί, καθημερινοί, με πάθη και αδυναμίες. Πρόσωπα που τα βλέπεις καθημερινά δίπλα σου, πρόσωπα που σου θυμίζουν άτομα που ξέρεις ή ακόμα και εσένα. Δεν είναι «σούπερ – ήρωες» που σε κάνουν να σκέφτεσαι «Μα καλά που υπάρχει αυτός ο άντρας και δεν μπορώ να τον βρω;», «Υπάρχει τόση καλοσύνη σε έναν άνθρωπο;», και άλλες παρόμοιες σκέψεις, όταν διαβάζεις για χαρακτήρες – πρωταγωνιστές οι οποίοι φαίνονται τόσο απόμακροι.

Ξεκινώντας δυνατά, με δύο απόπειρες δολοφονίας, η Μαρία Παναγοπούλου σου εξάπτει από την πρώτη στιγμή την αγωνία να ανακαλύψεις τι έχει γίνει. Και χωρίς να το καταλάβεις, έχεις φτάσει στο τέλος του βιβλίου. Και μέσα από ιστορίες καθημερινής τρέλας, περιστατικά ανάμεσα σε δύο γυναίκες που αγαπούν τον ίδιο άντρα (μάνα και σύζυγος), τη στάση του άντρα απέναντι στις δύο γυναίκες της ζωής του και άλλα, προβάλλεται το κοινωνικό αυτό θέμα, το οποίο αιώνες τώρα «βασανίζει» τις οικογενειακές σχέσεις.

Και τα προβλήματα στις οικογένειες, η έλλειψη επικοινωνίας, κρυμμένα μυστικά, έρχονται στο φως και μας σοκάρουν, καθώς τελικά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η ανακάλυψη του θύτη, του ανθρώπου που ήθελε να σκοτώσει τις δύο αυτές γυναίκες, είναι συγκλονιστική. Και για άλλη μία φορά ανακαλύπτεις ότι όταν μία πόρτα κλείνει, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι γίνεται πίσω από αυτήν.

Ένα κοινωνικό, χιουμοριστικό, σατιρικό, αυτοκριτικό (ναι, κάποια στιγμή μπορεί να κάνουμε και τη δική μας κριτική για τη στάση μας απέναντι στην πεθερά μας), βιβλίο που με ευχάριστο τρόπο μας βάζει σε σκέψεις και αναθεωρήσεις! Ένα βιβλίο που δεν θες να το αφήσεις από τα χέρια σου!

 

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα