Βρισκόμαστε στην Θεσσαλονίκη του 2010 και η Ειρήνη κληρονομεί μία τεράστια περιουσία με μία μοναδική «υποχρέωση», να βρει το χαμένο παιδί της αποθανούσας, της Δάφνης. Και ξαφνικά η ζωή τριών γυναικών ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια της Ειρήνης…. Ερμιόνη, Ευγενία, Δάφνη … Μητέρα, κόρη, εγγονή … Και ξαφνικά η Ειρήνη βρίσκεται στην Ελλάδα του 1950 … Σε ένα χωριό στο Δέλτα του Αλιάκμονα μία γυναίκα, η Ερμιόνη, πεθαίνει κατά τη διάρκεια της γέννας, σε ένα χωράφι σταχυών, σε ένα χωράφι του τσιφλικά άντρα της. Το κοριτσάκι, η Ευγενία, που γέννησε, καταφέρνει να επιβιώσει και να ακολουθήσει την δική της μοίρα … Μία μοίρα τραγική… Μία μοίρα που θα στερήσει και σε αυτήν το παιδί της, τη μικρή Δάφνη … Και η Ειρήνη; Θα καταφέρει να φέρει την λύτρωση στις ψυχές αυτών των τριών γυναικών; Πόσο θα την επηρεάσει η αναζήτηση της Δάφνης;
Μέσα από τη συγκλονιστικές ιστορίες των τριών αυτών γυναικών παρουσιάζεται η ελληνική κοινωνία της μεταπολεμικής περιόδου. Εγκλωβισμένες στα «πρέπει» της κοινωνίας, παλεύουν να σταθούν όρθιες. Παλεύουν να αντιμετωπίσουν τις «υποχρεώσεις» που τους επιβάλλει το φύλλο τους. Παλεύουν να πνίξουν τα προσωπικά τους «θέλω», γιατί στην Ελλάδα του 1950 η γυναίκα δεν έχει επιθυμίες, όνειρα, σχέδια για την ζωή της. Μέσα από τις τρεις αυτές γυναίκες παρουσιάζεται η κοινωνία η οποία αδιαφορεί για την ευτυχία των ανθρώπων και στηρίζεται κυρίως στα «πρέπει» και την «ηθική». Μία ηθική προσαρμοσμένη, φυσικά, στα ανδρικά «θέλω». Μέσα από τις ιστορίες των τριών αυτών γυναικών ερχόμαστε αντιμέτωποι με την φτώχεια, την μετανάστευση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την βία στις γυναίκες, οι οποίες δεν είχαν κανένα δικαίωμα απέναντι στον «σύζυγο». Γυναίκες «σκλάβες» του αφέντη – συζύγου. Μέσα από τις ιστορίες των τριών γυναικών, όμως, πέρα από τον πόνο, φαίνεται η δύναμη της αγάπης, της αγάπης που οδηγεί στην επανάσταση, ακόμα κι αν αυτή φέρει απελπισία… Της αγάπης που στο τέλος φέρνει την γαλήνη … Της αγάπης που φέρνει την ελπίδα …
Συγκινητικό, ρεαλιστικό, ιστορικό, «Τα φεγγάρια του θερισμού» μας παρουσιάζουν τις ηρωίδες να «πονούν, αγωνιούν, παλεύουν, ερωτεύονται, μα κυρίως ελπίζουν πως μέσα από τις στάχτες της ζωής τους θ’ ανακαλύψουν το δικό τους παράθυρο στο φως, ακριβώς όπως η Ελλάδα, μέσα απ’ τον όλεθρο του πολέμου και τα συντρίμμια του Εμφυλίου, βρήκε τον δρόμο προς το μέλλον, ένα μέλλον που επιφυλάσσει ποιος ξέρει τι άραγε…
Ίσως έναν νέο όλεθρο... Ίσως ένα παράθυρο προς την ελπίδα…» (οπισθόφυλλο).
