tifla psaria dimitris simosΑρκετά ψάρια αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το περιβάλλον όταν νοιώσουν απειλή, προκειμένου προστατευθούν από τον απειλητικό κίνδυνο. Η ικανότητά τους αυτή, όμως, εξαφανίζεται όταν βγαίνουν στην επιφάνεια της θάλασσας και το φως τα τυφλώνει … Τότε γίνονται «Τυφλά Ψάρια» …Χάνουν την ικανότητα αντίληψης του χρώματος του περιβάλλοντος, δεν αλλάζουν χρώμα και έτσι γίνονται εύκολος στόχος για τους ψαράδες … Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Καπετάνο; Με τη νέα του περιπέτεια;

Και εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω το νέο τίτλο της νέας περιπέτειας του Καπετάνου, «Τυφλά Ψάρια», μία αναζήτηση στο διαδίκτυο καθώς και η αναφορά του τι σημαίνει «Τυφλά Ψάρια» από τον ίδιο τον Καπετάνο, με έκαναν να σκεφτώ «Αν ο τίτλος είναι τόσο έξυπνος, τότε η ιστορία θα είναι ακόμα πιο έξυπνη». Τα «Ψάρια» κυνηγάει ο Καπετάνος, ψάρια δολοφόνους, εμπόρους ναρκωτικών, μπράβους, εκβιαστές κ.α., με σκοπό να τα οδηγήσει στην επιφάνεια και στο φως, προκειμένου να χάσουν την όρασή τους. Να τυφλωθούν και να τα πιάσει.

Από τον τίτλο και την έξυπνη αυτή σύνδεση με την ιστορία ήμουν σίγουρη ότι θα διαβάσω μία αστυνομική ιστορία γεμάτη σασπένς και ανατροπές. Το πτώμα μία νεαρής, ανύπαντρης μητέρας, της Αλίκης Κακαούτη, βρίσκεται ένα κρύο πρωινό σε μία παραλία έξω από την Χαλκίδα και ο Καπετάνος καλείται να λύσει τη δολοφονία. Και ενώ όλα δείχνουν ότι πρόκειται για μία «απλή» δολοφονία, η ανίχνευση μίας συγκεκριμένης ναρκωτικής ουσίας στο αίμα της θανούσης, φέρνει τα πάνω κάτω.

Και αυτό γιατί κάνει την εμφάνισή του ο αστυνόμος Τσόρος, ο παλιός «φίλος» του Καπετάνου. Και η υπόθεση δολοφονίας μετατρέπεται σε υπόθεση φόνου και εμπορίου ναρκωτικών. Νέα πτώματα εμφανίζονται, άνθρωποι εξαφανίζονται, τοκογλύφοι απειλούν, βαποράκια που προσπαθούν να απελευθερωθούν από τα αφεντικά τους, προδομένες συναισθηματικά γυναίκες παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή τους αλλά και τη ζωή των άλλων, μπράβοι πιστοί στα αφεντικά τους που φτάνουν στα άκρα, αστυνομικοί διεφθαρμένοι, κόντρες ανάμεσα σε συναδέλφους και μυστικές συνεννοήσεις ανάμεσα σε υψηλά στελέχη της αστυνομίας, είναι τα «Τυφλά Ψάρια» με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ο Καπετάνος και η ομάδα του.

Δεν θα πω περισσότερα για την ιστορία, για να μη χαθεί η έκπληξη από τη λύση της υπόθεσης. Αυτό που θα πω είναι ότι ο Δημήτρης Σίμος για άλλη μία φορά προσφέρει μία πολυεπίπεδη ιστορία, με αγωνία, σασπένς, δράση, ανατροπές και ζωντανές εικόνες. Εικόνες που σε κάνουν να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι στη Χαλκίδα και στις γύρω περιοχές, ακόμα κι αν δεν έχεις πάει ποτέ. Εικόνες που σε κάνουν να νοιώθεις ότι είσαι δίπλα στον Καπετάνο, τον Ορέστη, τη Μινιόν, τον «Ατσαλάκωτο», αλλά και τον Κόρσο και τη Διώνη. Εικόνες που σε κάνουν να νοιώθεις μέρος της ιστορίας και να θες να βοηθήσεις τους πρωταγωνιστές.

Και ενώ όλα φαίνονται ασύνδετα μεταξύ τους - καθώς αναρωτιέσαι τι σχέση έχει μία ανύπαντρη μητέρα με έναν σερβιτόρο και με έναν ντίλερ; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας σημαντικός παράγοντας της πόλης της Χαλκίδας με έναν πιτσιρικά οδηγό μηχανών; - όλα εξηγούνται και εμφανίζονται μπροστά στα μάτια σου με μία λογική ερμηνεία, που λες «Πώς δεν το παρατήρησα; Πώς δεν το σκέφτηκα;». Αλλά παράλληλα, σκέφτεσαι, πόσο έξυπνα χειρίζεται τον λόγο και την έκφραση ο συγγραφέας, πόσο έξυπνα πλέκει την πλοκή της ιστορίας, ώστε να σε παραπλανεί και να σε οδηγεί σε διαφορετικά μονοπάτια σκέψης για το τι μπορεί να έχει συμβεί.

Ιδιαίτερη εντύπωση, επίσης, μου έκανε η ποικιλία στη γραφή. Η πρωτοπρόσωπη γραφή του Καπετάνου, η τριτοπρόσωπη γραφή των υπόλοιπων πρωταγωνιστών και η «ημερολογιακή» γραφή της Αλίκης Κακαούτη, συνδυάζονται άψογα, προσφέροντας τη δυνατότητα στον αναγνώστη να διεισδύσει στις εσωτερικές αναζητήσεις τους και τους προσωπικούς δαίμονες που έχει ο καθένας να αντιμετωπίσει. Μέσα από την ποικιλόμορφη γραφή ο Δημήτρης Σίμος μας κάνει κοινωνούς των προβλημάτων και των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών του. Αλλά, ταυτόχρονα, δείχνουν ότι ο Δημήτρης Σίμος ωρίμασε η γραφή του, η οποία από «Τα Βατράχια» ήδη φαινόταν ότι θα ξεχωρίσει. Επίσης, για άλλη μία φορά ο Δημήτρης Σίμος δεν δίστασε να ασχοληθεί με καυτά θέματα όπως το εμπόριο ναρκωτικών, η διαφθορά στην αστυνομία και την ομοφυλοφιλία. Τα παρουσιάζει κυνικά και χωρίς υποκειμενικές κρίσεις, παρουσιάζοντας έτσι την πραγματικότητα και όχι ουτοπικές καταστάσεις.

Αν «Τα Βατράχια» σας εντυπωσίασαν, τα «Τυφλά Ψάρια» θα σας καθηλώσουν. Και κάπως έτσι ο Δημήτρης Σίμος μας κάνει να ανυπομονούμε για την επόμενη περιπέτεια του Καπετάνου.

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα