Τυλιγμένοι στις φλόγες - Αγγελίνα Λιβανού

Γράφτηκε από την

eikona libanou«Τυλιγμένοι στις φλόγες» και με το που τελειώνει η ιστορία σκέφτομαι: «Τελικά, πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να ζήσει». Και κάπου εκεί συνειδητοποιώ ότι ενώ η όλη ιστορία βασίζεται στο ερωτικό στοιχείο και ότι πρόκειται για άρλεκιν στυλ, εγώ βρήκα και το κοινωνικό μήνυμα της ιστορίας. Και αυτό για μένα είναι σημαντικό. Αυτό για μένα αποδεικνύει πως η κυρία Λιβανού δεν έκατσε απλά να γράψει μία ιστορία με αισθησιακές σκηνές. Η κυρία Λιβανού μέσα από μία ιστορία έντονων συναισθημάτων και δυνατών ερωτικών σκηνών περνάει όλα εκείνα που ταλαιπωρούν ψυχικά τη σύγχρονη γυναίκα και τον σύγχρονο άντρα. Όλα εκείνα που κάνουν δύσκολη τη σχέση ανάμεσα στα δύο φύλλα.

Η Αγγελική είναι μία συγγραφέας, η οποία μέσα από τις ιστορίες των βιβλίων της ζει, όλα εκείνα που η ίδια λόγω του χαρακτήρα της αδυνατεί να ζήσει. Συγκρατημένη, επιφυλακτική, θέλει τα πάντα γύρω της σε τάξη, πράγματα, καταστάσεις, συναισθήματα. Από αυτή την τακτοποιημένη ζωή θα την βγάλει μία φωτιά και ένας πυροσβέστης. Όλα καίγονται και όλα ανατρέπονται. Η Αγγελική αναζητά τον σωτήρα της, αλλά ο πυροσβέστης αρνείται να τη συναντήσει. Και κάπου εκεί ανάμεσα στην επιμονή της να βρει τον σωτήρα πυροσβέστη της και την απογοήτευσή της κάνει την εμφάνισή του ο Αστερίξ. Ένας άγνωστος που θα την βομβαρδίσει με ερωτικά μηνύματα και θα την οδηγήσει στον κόσμο του cyber sex. Η Αγγελική βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε δύο «αόρατους» άντρες. Τον έναν τον έχουν τυλίξει οι φλόγες. Τον άλλον τον κρύβει η οθόνη του υπολογιστή. Η κολλητή την σπρώχνει να ζήσει εξτρίμ. Η ίδια τι θα κάνει; Και ο πυροσβέστης; Θα ακούσει τη συμβουλή του φίλου του ή θα επιμένει στην ανωνυμία του;

Όλα αυτά με απασχολούσαν κατά την ανάγνωση της ιστορίας. Και σε συνδυασμό με τον ερωτισμό, ο οποίος διαχέεται στην όλη ιστορία, το «Τυλιγμένοι στις Φλόγες» με έκανε να αναθεωρήσω την άποψή μου για τα πόκετ και την ερωτική λογοτεχνία. Ναι, οι σκηνές είναι έντονα ερωτικές, τολμηρές, γεμάτες πάθος, φλόγες βγαίνουν σε κάθε ερωτική σκηνή. Ωστόσο, η κυρία Λιβανού χειρίζεται τόσο όμορφα και ιδιαίτερα την πένα της, ώστε ούτε για μία φορά να μην νοιώσεις άβολα και περίεργα με την περιγραφή των σκηνών αυτών. Η κυρία Λιβανού αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι δεν υπάρχουν πονηρές λέξεις, αλλά πονηρά μυαλά. Και πως μία ερωτική ιστορία έχει να προσφέρει τροφή για σκέψη, πέρα από χαλάρωση και ηρεμία.

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα