challenging 1

«Μαμά, να πάω σινεμά;», ρώτησε ο μικρός Ουώλτερ την μητέρα του και αυτή με ένα χαμόγελο, του χάιδεψε τα μαλλιά και του έδωσε χαρτζιλίκι, για να πάρει ποπ – κορν και αναψυκτικό. Τον φίλησε στο μάγουλο και του είπε να γυρίσει αμέσως σπίτι μετά. Ο Ουώλτερ ήταν η ζωή της ολόκληρη. Η Κριστίν ήταν μόνη της και τον μεγάλωνε με πολύ κόπο. Μόνο αυτή ήξερε πόσο δύσκολο ήταν να μεγαλώνεις ένα παιδί χωρίς πατέρα. Έτρεμε στη σκέψη ότι ο γιος της θα μπορούσε να πάθει κάτι. Αν ήξερε ότι εκείνο το απόγευμα, 10 Μαρτίου 1928, θα ήταν και το τελευταίο απόγευμα που τον έβλεπε, τότε σίγουρα δεν θα του έδινε χαρτζιλίκι να πάει σινεμά … Αλλά, δυστυχώς, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον και να το αλλάξει …

Η Κριστίν στεκόταν στο παράθυρο και κοίταζε τον δρόμο. Τα αυτοκίνητα πηγαινοερχόντουσαν, γυναίκες με παιδιά, άντρες, ζευγάρια, περπατούσαν στο πεζοδρόμιο. Και ανάμεσα στο πλήθος προσπαθούσε να δει αν έρχεται ο Ουώλτερ. Είχε περάσει αρκετή ώρα από τότε που τελείωσε η ταινία, σύμφωνα με το πρόγραμμα στην εφημερίδα, και ο γιος της ήταν ακόμα άφαντος. Μην αντέχοντας να περιμένει άλλο και με την αγωνία της να έχει χτυπήσει κόκκινο, η Κριστίν βγήκε στους δρόμους να αναζητήσει τον γιό της. Το φως από τις κολόνες της ΔΕΗ στο πεζοδρόμιο ήταν αχνό και η ίδια, ντυμένη απλά με τη ρόμπα της και με μία φωτογραφία του Ουώλτερ, τριγυρνούσε και σταματούσε όποιον έβλεπε ρωτώντας τον αν είδε ένα μικρό αγοράκι. Σαν φάντασμα περπατούσε και έψαχνε. Όμως, κανένας δεν είχε δει τον μικρό Ουώλτερ.

kollins

Αποκαμωμένη, σε κατάσταση σοκ και όταν πια κάθε ελπίδα της είχε εξαφανιστεί, αποφάσισε να πάει στην αστυνομία. Μάταια ζητούσε την βοήθειά τους. Μα, καλά, γιατί της κάνουν τόσες ερωτήσεις; Είχε αργήσει άλλη φορά ο Ουώλτερ; Είχε προβλήματα στο σχολείο; Μήπως τον μάλωνε; Η ίδια τι έκανε την ώρα της εξαφάνισης; Μα, τι ερωτήσεις είναι αυτές; Γιατί δεν βγαίνουν να ψάξουν για τον γιο της; Και ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι η αστυνομία έμμεσα τη θεωρεί υπεύθυνη για την εξαφάνιση του γιού της. Άρχισε να φωνάζει και να ζητάει απεγνωσμένα βοήθεια. «Βρείτε τον γιο μου! Είναι ό,τι έχω και δεν έχω σε αυτόν τον κόσμο», τους έλεγε συνέχεια και οι αστυνομικοί απλά την έστειλαν σπίτι της να ηρεμήσει και την καθησύχασαν ότι αύριο το πρωί ο γιος της θα της χτυπήσει την πόρτα και θα είναι πίσω υγιής. «Ίσως είναι ένα καπρίτσιο» της είπε ο Αρχιφύλακας και την ξεπροβόδισε μέχρι την πόρτα του αστυνομικού τμήματος.

Η Κριστίν εξουθενωμένη γύρισε σπίτι της και ξάπλωσε στο κρεβάτι της, με τα μάτια στυλωμένα στο ταβάνι. Ο ύπνος άργησε να την πάρει. Ο ήλιος είχε ήδη βγει, όταν τα βλέφαρά της σφάλισαν. Την ξύπνησε το χτύπημα της πόρτας. Έτρεξε, αλαφιασμένη, να ανοίξει και φώναξε «Ουώλτερ! Επιτέλους, γύρισες, μωρό μου!». Η απογοήτευση, όμως, ήρθε και πάλι να την πνίξει, όταν ανοίγοντας την πόρτα είδε έναν αστυνομικό να στέκεται και να της λέει ότι από εξονυχιστικές έρευνες στους δρόμους και ατελείωτες ερωτήσεις στους γείτονες, κατέληξαν ότι ο Ουώλτερ είχε πέσει θύμα απαγωγής. Και η Κριστίν κατέρρευσε.

Ένας μήνας είχε περάσει από εκείνη την σκοτεινή μέρα και οι έρευνες είχαν αποβεί άκαρπες. Η Κριστίν κάθε μέρα πήγαινε στο αστυνομικό τμήμα και ρωτούσε τι γίνεται. Κάθε μέρα ρωτούσε τους γείτονες να της πουν λεπτομέρειες για το αυτοκίνητο που είχαν δει παρκαρισμένο έξω από το σπίτι της, τις μέρες πριν την εξαφάνιση. Ένας μήνας και ο Ουώλτερ ήταν άφαντος. Ένας μήνας και η αστυνομία αποφάσισε να σταματήσει τις έρευνες. Τα κονδύλια του αστυνομικού τμήματος δεν επαρκούσαν για να αναλώνονται σε «άσκοπες έρευνες», όπως της είχαν πει.

Ένας μήνας, δύο, τρείς … Περνούσε ο καιρός και η Κριστίν δεν μπορούσε να δεχθεί ότι το παιδάκι της, το αγοράκι της, είχε απλά εξαφανισθεί. Σαν να ήταν καρφίτσα. Σαν να ήταν κάτι άνευ ουσίας… Μέχρι που, πέντε μήνες μετά, το τηλέφωνο χτύπησε. Ο γιος της βρέθηκε, της είπαν και έτρεξε η Κριστίν στο αστυνομικό τμήμα. Είχε τηλεφωνήσει ο ίδιος στο αστυνομικό τμήμα και είπε ότι ήταν ο Ουώλτερ Κόλλινς και βρισκόταν στο Ιλινόις. Ήθελε να εξερευνήσει, είπε, τον κόσμο. Αλλά, πλέον δεν είχε δύναμη να συνεχίσει και ήθελε να γυρίσει πίσω στην ασφάλεια του σπιτιού του και στην αγκαλιά της μητέρας του.

Η Κριστίν, που ποτέ δεν έχασε τις ελπίδες της, με δάκρυα στα μάτια ευχαριστούσε τους αστυνομικούς. Και η πολυπόθητη μέρα ήρθε. Στον σιδηροδρομικό σταθμό του Λος Άντζελες περίμενε, μαζί με πλήθος δημοσιογράφων, την ώρα που το τρένο θα της έφερνε πίσω το γλυκό της αγοράκι. Ας τον έσφιγγε στην αγκαλιά της, και θα τον συγχωρούσε για την αναστάτωση που προκάλεσε. Ας ήταν γερός και υγιείς και δεν θα τον μάλωνε. Αυτό που είχε σημασία ήταν να δει ξανά το όμορφο προσωπάκι μου, τα φωτεινά του μάτια. Αυτά σκεφτόταν η Κριστίν, όταν άκουσε το σφύριγμα του τρένου και κατάλαβε ότι η ώρα της επανένωσης με τον γιο της είχε φτάσει.

«Νάτος! Να, ο Ουώλτερ» της είπε ο διευθυντής του αστυνομικού τμήματος και η Κριστίν έμεινε παγωμένη να κοιτά το αγόρι που έστεκε μπροστά της. Ποιο είναι αυτό το παιδί; Δεν είναι ο Ουώλτερ! Τι γίνεται εδώ; Γιατί παίζουν με τον πόνο της; Γιατί την κοροϊδεύουν; Η Κριστίν έσπρωξε μακριά της το αγόρι, που πήγε να την αγκαλιάσει, και άρχισε να τρέχει μακριά και να φωνάζει «Όχι, όχι. Αυτός δεν είναι ο Ουώλτερ». Το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί εκεί και οι δημοσιογράφοι έστεκαν αποσβολωμένοι και κοίταζαν μία μάνα να απαρνιέται τον γιο της.

Και ένας νέος Γολγοθάς ξεκίνησε. Η Κριστίν να υποστηρίζει ότι το παιδί αυτό δεν είναι ο γιος της. Και το παιδί, όπως και όλοι οι άλλοι, να υποστηρίζουν ότι είναι. Ο διευθυντής της αστυνομίας ήταν μάλιστα κατηγορηματικός. «Έχει αλλάξει λίγο από τις κακουχίες», της έλεγε συνέχεια και σκεφτόταν ποιο θα ήταν το μέλλον του αν αποδεικνυόταν ότι ο νεαρός αυτός όντως δεν ήταν ο Ουώλτερ. Ανένδοτη η Κρίστιν. Επέμενε ότι δεν πρόκειται για τον γιο της. Η επιμονή, όμως, τόσο του αστυνομικού διευθυντή όσο και των δημοσιογράφων, αναγκάστηκε να υποκύψει. Ας τον πάρω για λίγες μέρες στο σπίτι. Μόνο έτσι θα αποδείξω ότι δεν είναι ο Ουώλτερ, σκέφτηκε και πήρε τον μικρό σπίτι της.

Τρεις εβδομάδες άντεξε η Κριστίν παρέα με τον άγνωστο νεαρό, που ισχυριζόταν ότι ήταν ο γιος της. Τρεις εβδομάδες και ο νεαρός δεν έβγαζε λέξη από το στόμα του. Οι ανακρίσεις της αστυνομίας, οι καταθέσεις του, οι ερωτήσεις της Κριστίν, δεν κατάφεραν να τον κάνουν να μιλήσει. Τρεις εβδομάδες και η Κριστίν αποφάσισε με απτά στοιχεία να αποδείξει ότι ο νεαρός δεν ήταν γιος της. Πήγε τον νεαρό στον οδοντίατρο και με τα στοιχεία από την οδοντοστοιχία του, απέδειξε ότι υπήρχαν μεγάλες διαφορές με την οδοντοστοιχία του Ουώλτερ. Χαρούμενη ότι έχει δίκιο, έτρεξε στον αστυνομικό διευθυντή και του έδωσε τον φάκελο με τα αποτελέσματα των εξετάσεων και των συγκρίσεων των δύο οδοντοστοιχιών. 

episkepsi

«Πάρτε την και πηγαίνετέ την στην ψυχιατρική κλινική. Η κυρία Κόλινς χρειάζεται παρακολούθηση. Σύμφωνα με τον «Κώδικα 12» είναι δύσκολη στην επικοινωνία ή ενοχλητική», απάντησε ψυχρά ο αστυνομικός διευθυντής και η δύστυχη γυναίκα βρέθηκε σε ένα λευκό, ψυχρό, δωμάτιο για φρενοβλαβείς. Δέκα μέρες στην ψυχιατρική κλινική και πάλευε να κρατήσει το μυαλό της αλώβητο, από τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί μέσα. Δέκα μέρες είχαν περάσει όταν ο αστυνομικός διευθυντής άνοιξε την πόρτα του δωματίου και της ανακοίνωσε ότι ο νεαρός είχε υποκύψει και είχε πει την αλήθεια. Άρθουρ Χάτσινς Τζούνιορ ήταν το όνομά του. Ήταν 12 χρονών από την Αϊόβα και το είχε σκάσει από τους βίαιους γονείς του. Τυχαία είχε δει την φωτογραφία του Ουώλτερ και την αναζήτησή του. Και μόλις είδε ότι μοιάζουν σκέφτηκε να πάρει τη θέση του. «Χαρά θα έδινα στην μητέρα του, και εγώ θα έβλεπα το Χόλυγουντ από κοντά», είχε πει στους αστυνομικούς.

Εξαθλιωμένη από τα φάρμακα και τον πόνο της απουσίας του γιου της, η Κριστίν έφυγε από την ψυχιατρική κλινική. Εγκλεισμένη στο σπίτι της συνέχισε τον αγώνα της για να βρει τον γιο της. Η δικαστική της δικαίωση και η αποζημίωση 10.800 δολαρίων – που ποτέ δεν πήρε – από τον αστυνομικό διευθυντή, δεν μείωσαν στο ελάχιστο τον πόνο της. Καταπονημένη, καταρρακωμένη, αλλά πάντα με την ελπίδα να σιγοκαίει μέσα της, είδε ένα πρωινό στην εφημερίδα ένα άρθρο για έναν κατά συρροή δολοφόνο παιδιών. «Σε δίκη παραπέμπεται ο 19χρονος Γκόρντον Νόρθκοτ, ο οποίος κακοποίησε και σκότωσε τα ανίψια του. Η σύλληψη του έγινε μετά από καταγγελίες μίας συγγενούς του Νόρθκοτ. Οι έρευνες στη φάρμα του αποκάλυψαν ότι ο Νορθκοτ απήγαγε παιδιά, τα βίαζε, τα κλείδωνε στο κοτέτσι της φάρμας του και τα σκότωνε. Υπολογίζεται ότι απήγαγε και σκότωσε περισσότερα από 20 παιδιά».

Λες, να είναι και ο Ουώλτερ ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά; Ας βρω έστω και τα οστά του. Να μάθω τι έχει γίνει ο γιος μου. Να έχω έστω έναν τάφο να τον φροντίζω. Και με αυτές τις σκέψεις η Κριστίν πήγε αποφασισμένη να συναντήσει στη φυλακή τον Νόρθκοτ. Όμως, πόσες ελπίδες μπορεί να έχει μία γυναίκα απέναντι σε ένα τέρας; Πόσες ελπίδες ότι θα της μιλήσει και θα τη βγάλει από την τραγικότητά της; Δυστυχώς, ο Νόρθκοτ δεν της είπε τίποτα. Καθόταν απέναντί της απλά με ένα σατανικό και ειρωνικό χαμόγελο. Απογοητευμένη, αλλά πάντα με την ελπίδα ότι ο γιος της είναι ζωντανός, η Κριστίν έφυγε από τη φυλακή.

Ο γιος μου ζει. Και σύντομα θα είναι ξανά κοντά μου … Με αυτή τη σκέψη έκλεισε την πόρτα της φυλακής πίσω της… Με την σκέψη αυτή έφυγε από τη ζωή σε μεγάλη ηλικία … Αναζητώντας πάντα τον γιο της …

 

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία ... Πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr/o-gios-tis-exafanistike-kai-i-astynomia-tis-esteile-ena-agori-gia-na-to-dokimasei-merikes-meres-i-tragiki-istoria-tis-kristin-kollins-poy-epsachne-to-paidi-tis-mechri-na-pethanei-egine-tainia-me/

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα