kroyaziera 2

Η Καλλιρόη ήταν πολύ χαρούμενη. Επιτέλους, η ώρα για την κρουαζιέρα στη Μεσόγειο είχε φτάσει. Την κανόνιζε μαζί με τον Αχιλλέα εδώ και τρία χρόνια. Γαμήλιο δώρο, μήνας του μέλιτος με καθυστέρηση. Τρία χρόνια παντρεμένοι και με την ίδια να μην δουλεύει, το ταξίδι φαινόταν άπιαστο όνειρο. Ωστόσο, με οικονομία και υπομονή κατάφεραν να μαζέψουν τα χρήματα και να κάνουν το γύρω της Μεσογείου με πλοίο. Ετοίμαζε τις βαλίτσες τους και τραγουδούσε «αααααα, κρουαζιέρα θα σε πάωωωωω… Ιταλία κι Ισπανία, άντε και καμιά Γαλλία …ααααα Μύκονο και Σαντορίνη … σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι». Ο Αχιλλέας μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και την χάζευε, μέχρι που ξέσπασε σε γέλια. «Σαν παιδί κάνεις», της είπε και την άρπαξε στα χέρια του και την φίλαγε παντού. Η Καλλιρόη γέλαγε και αυτή μες την αγκαλιά του και προσπαθούσε να τον ηρεμήσει.

«Έλα, βρε μωρό μου, σταμάτα να με γαργαλάς», «Έλα και πρέπει να ετοιμάσω τις βαλίτσες. Το βράδυ αναχωρούμε και δεν έχω φτιάξει τίποτα». Ο Αχιλλέας κοίταξε τις 4 βαλίτσες που ξεχείλιζαν και έπαθε σοκ. «Ρε, αγάπη μου, κρουαζιέρα πάμε, όχι μετανάστες στη Γερμανία», της είπε και άρχισε να ψαχουλεύει το περιεχόμενο των βαλιτσών. «Ναι, κρουαζιέρα που θα κρατήσει 21 μέρες. Τι νομίζεις; Ότι θα έχει πλυντήρια να βάζω μπουγάδα κάθε μέρα; Όοοοχι καρδιά μου. Πάμε ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Κατάλαβες; ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Και θέλω να έχω τα πάντα μαζί μου. Άσε που θα χρειαστεί να πάρουμε και άλλη μία άδεια για τα ψώνια» του είπε και ο Αχιλλέας βάζοντας το χέρι του στο κούτελο, σαν άλλη Αντιγόνη, φώναξε «Ωιμέ!» και βγήκε από την κρεβατοκάμαρα.

Ας λέει ό,τι θέλει. 21 μέρες είναι αυτές. Ελλάδα- Μαυροβούνιο – Ιταλία – Ισπανία – Αγγλία – Γαλλία θα οργώσουμε και εγώ θα είμαι με τα ίδια ρούχα κάθε μέρα; Σε γελάσανε κύριε Αχιλλέα, σκέφτηκε και συνέχισε να φτιάχνει βαλίτσες. Το μεσημέρι έφτιαξε μια ελαφριά σαλάτα για τον κάθε έναν, μιας και το βράδυ θα δειπνούσαν στο κρουαζιερόπλοιο, και μετά ξάπλωσε να ξεκουραστεί. Ο Αχιλλέας από την άλλη καθόταν στον υπολογιστή του και χάζευε στο ίντερνετ, όταν κατά τις 7 το απόγευμα άκουσε τη φωνή της Καλλιρόης να τσιρίζει «Σήκω. Σήκω. Σήκω. Πρέπει να φύγουμε. Σε δύο ώρες το πλοίο αναχωρεί!». Αχ, αυτές οι υπερβολές της, σκέφτηκε ο Αχιλλέας και της υπενθύμισε ότι ο Πειραιάς από τη Νίκαια είναι 10 λεπτά υπόθεση. Κι αν πέσουμε σε κίνηση; Κι αν έχουν απεργία τα λεωφορεία και όλοι έχουν πάρει τα αυτοκίνητά τους; Κι αν δεν βρίσκουμε ταξί; Έριχνε σαν βόμβες τις ερωτήσεις η Καλλιρόη και ο Αχιλλέας απλά σηκώθηκε, έβαλε το λαπτοπ στην τσάντα του, την πέρασε στους ώμους του και άρχισε να μεταφέρει τις βαλίτσες στο ασανσέρ.

Και φυσικά καμία από τις ανησυχίες της Καλλιρόης δεν έγινε. Φτάσανε στην ώρα τους στο λιμάνι του Πειραιά, έβγαλαν τα εισιτήρια, ανέβηκαν στο κρουαζιερόπλοιο και με τη βοήθεια του γκρουμ μπήκαν στην καμπίνα τους. Άφωνη έμεινε η Καλλιρόη όταν είδε τη μικρή γκαρσονιέρα που τους υποδέχθηκε. Ένα σαλονάκι ήταν στην υποδοχή, ενώ προχωρώντας προς τα μέσα μία άνετη κρεβατοκάμαρα, με ένα διπλό κρεβάτι με λευκά σεντόνια και σοκολατάκια στα μαξιλάρια και ένα μπουκάλι σαμπάνια τους υποδέχθηκε. Μία πόρτα στα αριστερά οδηγούσε στο μπάνιο της καμπίνας. Μία πέτρινη ντουζιέρα με πόρτα – τζάμι και ένας μαρμάρινος πάγκος με βρύση που άνοιγε αυτόματα ξεχώριζαν μέσα σε αυτό. «Πω,πω, χλιδή», ψέλλισε η Καλλιρόη και ο Αχιλλέας σκέφτηκε ότι χαλάλι τα 3.000 που έδωσαν.

kroyaziera 3

Τακτοποίησαν τα πράγματά τους, έκαναν ένα ντουζ να φρεσκαριστούν και αφού ντύθηκαν βγήκαν να κάνουν τη βόλτα τους και να ανέβουν στο εξωτερικό κατάστρωμα, για να αποχαιρετήσουν το λιμάνι του Πειραιά. Η στριφογυριστή σκάλα, με τα γυάλινα σκαλιά και τα χρυσά κάγκελα, έδιναν μία μοναδική ομορφιά στο κέντρο του πλοίου. Όμως, καθώς ήταν ανυπόμονη προτίμησε να πάνε με το ασανσέρ. Γυάλινο και αυτό τους πρόσφερε μοναδική θέα στο εσωτερικό του πλοίου. Όταν πια έφτασαν και οι πόρτες άνοιξαν, ένα επιφώνημα θαυμασμού βγήκε από τα στόματά τους. Ένας επίγειος παράδεισος απλωνόταν μπροστά τους. Μία πισίνα στη μέση, ένα μπαρ και φοίνικες γύρω – γύρω, με ξαπλώστρες στους κορμούς τους, τους υποδέχθηκαν, καθώς βγήκαν από το ασανσέρ.

Το κρουαζιερόπλοιο σε γενικές γραμμές δεν ήταν μεγάλο. Μεσαίου μεγέθους, ωστόσο δεν υπολειπόταν σε χλιδή και άνεση σε σύγκριση με τα τεράστια, υπερπολυτελή κρουαζιερόπλοια, στα οποία έπρεπε να πουλήσεις ένα σπίτι για να κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι. Χωρητικότητας 850 ατόμων, με μήκος 180 μέτρων και με 420 καμπίνες, θύμιζε στην Καλλιρόη έναν μικρό Τιτανικό. Αν και ακόμα ήταν αρχές Σεπτέμβρη, κάτι που σήμαινε ότι ο κόσμος ακόμα έπαιρνε άδεια για διακοπές, δεν ήταν ιδιαίτερα γεμάτο. Ζήτημα να είχε 400 άτομα on board. Αλλά αυτό δεν ενοχλούσε την Καλλιρόη. Καλύτερα, σκέφτηκε, λίγοι και καλοί. Ούτε να γίνεται πανικός και να μη βρίσκουμε που να κάτσουμε, ούτε φασαρία πρωί – βράδυ. Τέλεια. Θα περάσουμε μία όμορφη και ήρεμη κρουαζιέρα. Ο Αχιλλέας την έβγαλε από τις σκέψεις της τραβώντας την από το χέρι και παρασύροντάς την να κάνουν βόλτα στο κατάστρωμα.

Περπάτησαν γύρω – γύρω στο κατάστρωμα και κατέληξαν στην πλώρη του, όπου θαύμαζαν το Σεπτεμβριανό φεγγάρι στον Πειραιώτικο ουρανό. «Αύριο θα θαυμάζουμε το φεγγάρι της Ιταλίας» είπε η Καλλιρόη και έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο του Αχιλλέα, την ώρα που τα φουγάρα του κρουαζιερόπλοιου σφύριζαν την αναχώρηση. Πιασμένοι χεράκι – χεράκι αποχαιρέτησαν τον Πειραιά και πήγαν σε ένα από τα τρία εστιατόρια για να απολαύσουν ένα ρομαντικό δείπνο. Διάλεξαν το εστιατόριο στο 3ο όροφο, το οποίο είχε και εξωτερικά μπαλκόνια. Ένοιωσαν ιδιαίτερα τυχεροί όταν διαπίστωσαν ότι ένα από τα 5 μπαλκόνια του εστιατορίου ήταν άδειο και αμέσως κατευθύνθηκαν προς τα εκεί. Ένα μικρό κηροπήγιο με 4 κεριά φώτιζε το χώρο και έδινε μία αίσθηση μοναδική στο ερωτευμένο ζευγάρι. Απόλαυσαν μοναδικές γεύσεις, περίεργες ονομασίες σαν αυτές που άκουγαν στο Master Chef. Σχολίαζαν τα πιάτα και σαν άλλοι κριτές βαθμολογούσαν κάθε τι που γεύονταν.

«Και τώρα τι θες να κάνουμε;» τη ρώτησε ο Αχιλλέας και η Καλλιρόη τον κοίταζε σκεπτική. «Δεν ξέρω. Τι να σου πω. Είδα ότι η ντίσκο είναι ανοιχτή, αλλά και στον 3ο έχει ένα κλαμπ με θέμα «Γαλλική Απόδραση» και από ότι κατάλαβα έχει και live show στυλ Camparet. Αλλά να σου πω κάτι; Θα ήθελα να κάνω ένα χαλαρωτικό μασάζ στο spa. Μένει ανοιχτό μέχρι τις 11 το βράδυ και είναι 10.30. Τι λες;». Θα με τρελάνει αυτό το κορίτσι συλλογίστηκε ο Αχιλλέας και της είπε ότι ο ίδιος θα προτιμούσε ένα χαλαρωτικό ποτό στον κορμό ενός φοίνικα στο κατάστρωμα. Αφού το συζήτησαν λίγο ακόμα, αποφάσισαν να κάνουν ο καθένας ό,τι ήθελε και θα συναντιόντουσαν στην καμπίνα. Απόλαυσαν και οι δύο στιγμές χαλάρωσης και μετά από κάποια ώρα συνέχισαν το παιχνίδι του έρωτά τους στην καμπίνα….

(συνεχίζεται …)

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα