Τους ανθρώπους που προσφέρουν χαρά και χαμόγελα να τους αγαπάτε γιατί μέσα τους κρύβουν πολύ πόνο! Λίγοι είναι αυτοί που εκ χαρακτήρα μοιράζουν απλόχερα το γέλιο τους. Θέλω να είναι κομμάτι της καθημερινότητας μου. Κάποτε γνώρισα έναν τέτοιο χαρακτήρα. Λάτρευα το χαμόγελο του θαρρείς και η πλάση τυλιγόταν γύρω από την λαμπρότητα του. Δεν ήταν η ομορφιά ή η γοητεία, ήταν η αύρα. Το γέλιο του, το φως που έκπεμπε η ολότητα του. Πόσες φορές λάτρευα αυτή την ζεστασιά. Σιωπηλή δίχως να εξέφρασω κάτι συμμετέχοντας στις νότες της χαράς του. Και τότε σε ανύποπτο χρόνο κάτι συντάραξε την ζωή του, σκυθρώπιασε, άλλαξε, η θλίψη φώλιασε στην καρδιά του και τον έκανε μαύρο εβένινο. Η στεναχώρια μου μεγάλη, ανείπωτη πως θα μπορούσα να τον στηρίξω, να τον αγκαλιάσω, να του προσφέρω κάτι να ξεχαστεί! Ακόμη και την ζωή μου. Πώς μπόρεσε το σύμπαν να του στερήσει την συζήτηση. Πονάω και εγώ μαζί του. Σοβάρεψε απότομα , μα σαν την πεταλούδα που φλέγει τα φτερά της δίπλα στην φωτιά και χάνεται στο σκοτάδι, έτσι κι αυτός συνεχίζει! Η σπίθα του προβάλει στα μάτια όσων τον γνωρίζουν...
Βασιλική Μπούζα
-
Συγγραφική Γωνιά
-
Μικρά Θαύματα
- Tο χαμόγελο
