karoyzelΗ Ιωάννα ακούγοντας την πόρτα να κλείνει συνειδητοποίησε πως ο Πέτρος είχε φύγει χωρίς να τη φιλήσει. Έφερε μηχανικά τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού, τα πέρασε πάνω από τα   άδεια της χείλη και τότε κατάλαβε πως δε ήταν εκείνη η πρώτη φορά. Είχε σταματήσει εδώ και   κάμποσο καιρό να τη φιλάει το πρωί πριν πάει στη δουλειά όπως είχε σταματήσει να την   αγκαλιάζει τα βράδια. Όμως εκείνη δεν το είχε διαπιστώσει παρά μόνο σήμερα. Πώς είχε συμβεί   αυτό; Αναζήτησε μια καρέκλα να καθίσει γιατί το εσωτερικό γκρέμισμα άρχισε να παρασύρει και το   σώμα της και το ’νιωθε πως θα σωριαστεί. Μια λέξη κόλλησε στο μυαλό της και την άκουγε   διαρκώς σαν ηχώ: Πάντα! Θα είμαστε μαζί για Πάντα! Θα σε αγαπάω για Πάντα! Είσαι τα Πάντα   για μένα!

  Έκλεισε τα αυτιά της προσπαθώντας να μην ακούει αλλά ήταν αδύνατο και τότε έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα και κατέβασε τη βαλίτσα της. Εντελώς μηχανικά ανοιγόκλεινε τα φύλλα της ντουλάπας και τα συρτάρια των κομοδίνων ρίχνοντας μέσα όπως όπως τα πράγματά της. Και αφού πήρε όσα θεωρούσε αναγκαία για μια αξιοπρεπή αποχώρηση έφτασε μέχρι την πόρτα. Έριξε μια τελευταία ματιά αποχαιρετισμού, σαν ύστατη αγκαλιά στο σπίτι που την φιλοξένησε τέσσερα χρόνια. Τόσα χρειάζονται άραγε να νεκρώσουν τα συναισθήματα και να βουλιάξεις σε μια ρουτίνα χωρίς επιστροφή;

Τέσσερα χρόνια κρατάει το Πάντα;

Μια τεράστια λέξη έγινε τόσο μικρή… τόσο λίγη…

Το βλέμμα της στάθηκε στο καρουζέλ που στεκόταν απελπιστικά μόνο του στο ράφι.

     Ακούμπησε τη βαλίτσα της στο πάτωμα και πλησίασε τη βιβλιοθήκη. Πήρε το καρουζέλ στα χέρια της και γύρισε το κλειδάκι που είχε στο πλάι. Το ακούμπησε κι εκείνο άρχισε να περιστρέφεται ενώ τα πολύχρωμα αλογάκια του ανεβοκατέβαιναν στις νότες που ξεχύνονταν από το εσωτερικό του. Χάθηκε μέσα στις αναμνήσεις γυρίζοντας τον χρόνο πίσω την στιγμή που της το είχε χαρίσει.

     Περπατούσαν αγκαλιασμένοι σε κεντρικό δρόμο και το είδε στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου. Παρακολουθώντας την με την άκρη του ματιού του κατάλαβε πόσο πολύ της είχε αρέσει και λίγο αργότερα που κάθισαν για έναν καφέ την άφησε για λίγο μόνη με την δικαιολογία πως του τελείωσαν τα τσιγάρα. Όταν επέστρεψε με το υπέροχα τυλιγμένο κουτί ήξερε πολύ καλά τι είχε μέσα και ένιωσε όλη την αγάπη του κόσμου να την τυλίγει και να της ζεσταίνει την καρδιά, την ψυχή και το σώμα. Ήταν τέλειος. Αυτή η σκέψη έγινε μόνιμος σύντροφός της και επένδυσε ολόκληρο το είναι της σε αυτή τη σχέση του για Πάντα… Και όλο πιο πίσω πήγαινε για να του δίνει χώρο μέχρι που κάποια στιγμή έπαψε να υπάρχει πάρα μόνο μέσα από αυτόν και μόνο για αυτόν…

     Έπιασε το καρουζέλ και το πέταξε στο πάτωμα σπάζοντάς το σε χίλια κομμάτια. Ήταν αβάσταχτη η μοναξιά της και ήθελε συντροφιά. Κάτι όμοιό της. Τα θραύσματα του παιχνιδιού που είχαν σκορπιστεί στο πάτωμα, της πρόσφεραν μια άγρια χαρά. Όλα όσα είχε επιθυμήσει, πιστέψει και αισθανθεί ήταν συγκεντρωμένα σε εκείνο το καρουζέλ. Τίποτα από αυτά δεν μπορούσε να πάρει μαζί της. Η στοργή, η αγάπη, η αφοσίωση, τα προδομένα όνειρα δεν επιστρέφονται για να μπουν στην βαλίτσα της αποχώρησης!

Ευδοκία Σταυρίδου

 

 

 

 

 

 

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα