Ο Παλαιολόγος πολεμούσε σαν λιοντάρι. Προσπαθούσε να κρατήσει απόρθητη την άμυνα όσο οι Δεσποτάδες πραγματοποιούσαν λειτουργιες ζητώντας την Χάρη του Θεού.
Δεν είναι όμως οι Θεοί που συγκρούονται αλλά το μένος των ανθρώπων καθώς αντιμάχονται χειρότερα από τα κτήνη. Εκείνο δειψαει για μίσος κι υποκύπτει σε αμαρτήματα! Μιας κι όλοι ανατομικα είναι όμοιοι κι όταν εγκαταλείψουν τον γήινο κόσμο θα βρεθούν κάτω από δύο μέτρα χώμα, κι η σάρκα τους θα σκορπίσει σε μυριάδες κόκκους. Οι κοινωνικό ηθικοπλαστικες νόρμες, η μανία για κυριαρχία κι εξουσία τούτου του κόσμου.
Τα λάβαρα υψώθηκαν, Αλλάξαν τα κύμβαλα και οι τρομπέτες! Ατσάλι χτυπά σφοδρά κι αντικρούεται, καίει την σάρκα, την ματώνει έως ότου αφαιρεί την ζωή! Ανδρεία κι τιμη στους πολεμιστές.. Η δύναμη του Μωάμεθ ήταν πενταπλάσια σε σχέση με την στρατιά της Κωνσταντινούπολης. Η επιθυμία του ακατανίκητη για την κυριαρχία της.
Σαν έσπασαν οι θύρες κι διοχέτευσαν στο εσωτερικό καταστρέφοντας και λεηλατώντας τα πάντα. Όποιος δηποτε βρησκοταν στο πέρασμά τους θανατώνονταν. Δειψουσαν τα λείψανα των Ρωμιών καταγράφοντας μια αιματηρή θλιβερή μέρα στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Άψυχα κορμιά, παραπεταμενα σαν τσουβάλια. Ξεκοιλιασμενα, καρφωμένα με βέλη.
Φωτιές έκαιγαν παντού, κάθε σπιθαμή, κατέτρωγαν τα πάντα.
Μια μαυροφορεμένη γυναίκα βάδιζε αναμεσα στην θύελλα της φωτιάς και των ανείπωτων κραυγών. Του μενομενου όχλου και της σφαγιαστικης παράνοιας. Η έκφραση της ήταν θλιμμένη αντικρίζοντας τα μισοπεθαμένα κουφάρια. Κάποιοι ψέλισσαν το όνομα της Παναγίας κατά τον παραληματικο επιθανάτιο ρόγχος τους. Θαρρεις και είδαν το ευγενικό της άγγιγμα να τους κλείνει νοερά τα μάτια και να πέρνει μακρυά κάθε βλαβερό κακό, ανείπωτο πόνο ή θλιβερή σκεψη! Το αέναο βλέμμα των νεκρων γινόταν προσευχή ανάπαυσης και ο ύστατος καρδιακός παλμός εμφυτευόταν μέσα στην γη! Το αίμα τους θα εσπαιρνε κηλιδωμένο γιασεμί σε λίγα χρονια.
Ο Ερρίκος μαχόταν σώμα με σώμα μερόνυχτα ολόκληρα! Δειψούσε μα δεν τον ένοιαζε! Θα πέθενε! Ήταν τόσο μα τόσο κουρασμένος!
Θα γευόταν το νέκταρ των θεών. Μα η ζωή ήταν γλυκιά. Ήταν υπέροχη!
Οι λεηλατήσεις βύθιζαν την πόλη στο πένθος και την απόλυτη καταστροφή.. Κάνεις δεν ξέρει για το τέλος του Παλαιολόγου. Κάποιοι είπαν ότι λίγο πριν ξεψυχήσει κατευθύνθηκε προς την Αγιά Σοφιά και βυθιστηκε μέσω του ιερού στα έγκατα της. Αγκαλιάζοντας την πλάκα με τα μαρμάρινα θεμέλια της πίστης πετρωσαν οι φλέβες του κι αλαβάστρινη όψη πήρε το κορμί του. Μετουσιώθηκε σε άγαλμα έως του το πλήρωμα του χρόνου τον καλέσει να συνεχίσει την λειτουργία στην απελευθερωμένη Κωνσταντινούπολη. Άλλοι πάλι λένε ότι τον έθαψαν ακέφαλο σε έναν τύμβο κοντά στον ναό των ρόδων. Ακέφαλο μιας και το κρανίου ως υπεροχή του Μωάμεθ έπρεπε να την αντικατοπτρίζει ολάκερη η βασιλεύουσα. Οι άπιστοι, όσοι επιβίωσαν, αν επιβίωνε κανείς από την χατζάρα του σουλτάνου. ...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΠΟΥΖΑ
